విరిజల్లు

నేనెందుకిలా 17

2011-08-25T10:49:00.000-07:00

ఆరోజు శుక్రవారమనుకుంటాను..ఏమిటో! ఇంత చిన్న వయసులోనే ఏమీ గుర్తుండటం లేదు.ఈ ఇంట్లో, ఈ గదిలో ఎన్నిరోజులిలా?
ఏమీ చెయ్యకుండానే ఈ జీవితం గడిచి పోతుందా? బాల్యంలోనే వృద్దురాలినయ్యానా?ఉదయాన్నే లేచి కిటికీ ఊచలు పట్టుకోని వీధిలోకి చూస్తూనిల్చున్నాను.ఇధి నా దైనందిన చర్య అయిపోయింది.స్కూళ్ళకు పోయే పిల్లలు, ఆఫీసులకు పోయేవారు, వీధంతా సందడి సందడిగా ఉంటుందికానీ ఈ చైతన్యంలో నేను భాగస్వామిని కాలేను.ఈ సమాజం లో నేను ఇమడ లేను.నాకన్నులలోంచీ రెండు కన్నీటి బొట్లు బుగ్గలపైనుండీ జారాయి. ఈమధ్య ఇంట్లో వారుకూడానాతో మాటలు బాగా తగ్గించేశారు.శివా కూడా నాతో మునుపటిలా మాట్లాడటం లేదు..ఇదంతా నాఊహేకావచ్చు.కానీ కొంత నిజం కూడా లేక పోలేదు. ...............ఆలోచిస్తున్న నేను ఉలిక్కి పడ్డాను.బయట ఏదో గోల గోలగా ఉంది.పాటలు,నవ్వులూ అరుపులుతో ఒక గుంపు ఎదురింటిలోకి చొరబడుతూంది.వాళ్ళెవ్వరో ఊహించి నా ఒళ్ళు చెమటలు పట్టింది.ఎదురింట్లో బిడ్డను ఆశీర్వదించి డబ్బులు తీసుకోడానికి వచ్చిన కోజ్జాల గుంపది.
చిన్న తనంలో అటువంటి వాళ్ళను చూస్తే ఎంత సరదాగా ఉండేదో !వాళ్ళ చుట్టూ మూగిపోయే వాళ్ళం .కానీ నా జీవిత గమనంలో వారు భాగ స్వాములు అవుతారనీ అసలు వారే నాజీవన నావకు చుక్కానులవుతారనీ ఆరోజు ఊహించనయినా లేదు.వారు గుంపు గా పాటలు పాడుతూంటే నా మనసు లో ఏవో సంతోష తరంగాలు లేస్తున్నాయి.ఒళ్ళంతా తుళ్ళుతున్న అనుభూతి.నాకు తెలీకుండానే కాళ్ళు అటువైపు లాగేస్తున్నాయి.తలుపు తీసుకుని అటువైపు పరుగెత్తాను.మదినిండా సంతోషం.!
ఆరడిపెడుతున్న అత్తింటి చెర వొదిలించుకుని పుట్టింటి వైపు పరుగులెడుతున్న ఉత్సాహం! నా భవిష్యత్తును బందీగా మార్చే శ్రుంఖలాలను
తుత్తునియలు చేసి స్వతంత్ర సామ్రాజ్యం వైపు పరుగులు పెడుతున్న తెగింపు.! ఆగుంపులో కలిసిపోయి వారితో పాటు చప్పట్లు కొట్టటం మొదలుపెట్టాను. పదిహేనుమందికిపైగా ఉన్న ఆ గుంపులో నన్నెవ్వరూ గుర్తించలేరు. కొత్తగా వారితో చేరిన నన్ను అందరూ ఆగి మరీ చూడసాగారు. నేను ముక్కు మీదవేలేసుకుని సీను క్రియేటు చెయ్యవద్దన్నట్టు సైగ చేశాను.దాంతో అందరూ మళ్ళీ చప్పట్లు కొట్టడం మొదలు పెట్టారు.

నేనెందుకిలా............16

2011-02-05T10:00:00.000-08:00

వేగంగా గాలిలో తేలిపోతున్న నాకు ఏమీ కన్పించటంలేదు.చెవులు లేవు గనుక విన్పించటం కూడా మానేసింది.సర్వాంగాలూ కుంచించుకుని ఒకబిందువులో ఇమిడి పోయిన అనుభూతి. ఇప్పుడు నా ఆకారం ఎలా ఉంటుంది?.బ్రతుకంతా నన్ను ఏడిపించుకు తిన్న ఆ శరీరం లేకుండా నే నెలా గున్నాను.కేవలం ఒక బిందువుగా మారిపోయిన నేను ఇప్పుడు పురుషుడినా, స్త్రీ నా?.
నేను పరమాణువులా మారిపోయానా?ఈనిశ్శబ్ధ నిశీధిలో నేనెక్కడికి వెళ్తున్నాను?మరణంతర్వాత మరోజన్మను వెతుక్కుంటూ వెళ్తున్నానా?
ఇంత జరిగినా నాలో ఆలోచనలు అణగారి పోలేదు. ఆలోచిస్తున్నది ఈ మనసేనా? మనసంటే ఆత్మేనా? ఆహా! మరణం తర్వాతి ఈ రహశ్యం
ఎంత బాగుంది? ఇదంతా నేను ఎవరికైనా చెప్పగలిగితే ఎంత బాగుంటుంది.కనీసం నిశ్చలకైనా!కానీ నేను చూడలేను.చెప్పలేను.ఎంత దౌర్భాగ్యం?
ఈ సృష్టి రహశ్యం తెలుసుకున్నా ఎవ్వరి కీ చెప్పలేని దురదృష్టవంతురాలిని.మన ఋషులూ,యోగసాధకులూ,చెప్పినది కొంతవరకూ నిజమేనని,ఈ ఆలోచించే మనసు ఎల్లవేళలా మనతోనే ఉంటుందనీ,ఎవరికైనా చెప్తేబాగుణ్ణు.కానీ ఎలా?
వేగంగా వెళ్తున్న నేను ఆగిపోయిన అనుభూతి.కళ్ళు చించుకొని చూడటానికి ప్రయత్నించాను.కళ్ళు లేవు. కానీఇదోపిచ్చిప్రయత్నం.అన్నీఉన్నట్టేఅనుభూతి.శరీరంలేని మనసు ఎంత దుర్భరంగా ఉంది?శరీరం ఉన్నప్పుడు దాన్ని ఎంత తిట్టుకొనేదాన్ని!నాజన్మను తలచుకొని విలపించని రోజుందా? కానీ అప్పుడెంత తప్పు చేశానో ఇప్పుడు తెలుస్తూంది
మళ్ళీ కదలిక మొదలైంది.ఈసారి చాలానెమ్మదిగా.కదలికలోవేగం తగ్గింది.ఆలోచనల్లో కూడా! అన్ని అవయవాల్లాగే మనసు కూడా క్రమంగాపని చేయడం మానేస్తుందేమో.ఙాపకాలు నన్ను విడిచి వెళ్ళిపోతాయేమో. అప్పుడు మనసు కూడా శూన్యమౌతుందేమో? నాకు చలి, వేడి, ఏమీ తెలీటం లేదు.నేను జీవించి ఉండగానే కాదు. మరణించాక కూడా దురదృష్ట వంతురాలినే.నేను చనిపోయి
ఎన్ని రోజులయ్యింది? నెలలా , సంవత్సరాలా? ఇప్పుడు అమ్మా నాన్నలు ఏం చేస్తుంటారు? నిశ్చల ఎలా ఉంటుంది? ఆరోజు........నాజీవితాన్ని మలుపు తిప్పిన రోజు, నన్ను గమ్యంవైపు నడిపిన రోజు,
ఆ గమ్యం మంచిదా చెడ్డదా అని తెలియకుండానే అటువైపు అడుగులేసిన రోజు, నా జీవితకాలంలో ఎంత ముఖ్యమైన రోజది?
************************************ ***************************** *************************************** *****************************************

నాన్న వద్ద నుంచీ నాగదిలోకి చేరిన నేను ఒక శిల్పంలా మారి పొయ్యాను.మనసు మొద్దుబారిపోయింది.కళ్ళు తెరుచుకొని ఉన్నానేగానీ దేనినీ చూడటం లేదు.నాన్న చెప్పిన మాటలు
చెవుల్లోమారుమ్రోగుతున్నాయి." నీ విషయంలో అదిసాధ్యంకాదమ్మా" ఇకనేను బ్రతకటమెందుకు? ఇప్పుడు నేనొక branded కొజ్జాను .నావల్ల ఎవరికీ సుఖంలేదు. మనశ్శాంతి లేదు. పైగా నావిషయంగాఇంట్లో అందరూ ఎన్నోఅవమానాలను ఎదుర్కొంటున్నారు.ఈ విషయం నాకు తెలిసీ తెలియనట్లుగా నటిస్తున్నాను. దసరా పండుగలొస్తే మా వీధంతా సందడి సందడి గా ఉంటుంది.అందరూ బొమ్మలకొలువులు పెడతారు. ఆపదిరోజులూ వీధిలో అందరినీ పేరంటాలకు పిలుస్తా రు.ఎంత సందడిగా ఉంటుందని? కానీ ఈ సంవత్సరం మా ఇంట్లో ఎవ్వరినీ ఎవ్వరూ పేరంటానికి పిలవలేదు.కారణం నాకు తెలియక కాదు. తెలియనట్టు నటించాను. ఆవిషయం మేమెవ్వరం మాట్లాడుకోలే దు. అందరికీ తెలిసిన కారణమే! ఎవ్వరంతెలియనట్లు నటిస్తున్నాము. ఇంట్లో విషాదం అలుము కొంది.అదినా వల్లనే అని తెలుసు.నేనున్నన్ని రోజులూ ఈ విషాదం తప్పదు.మూడు నెలలక్రిందట ఎదురింట్లో వారి కోడలుకు సీమంతం జరిగింది.ఆంటీ వచ్చి మా అమ్మ ను పిలిచింది.వెళ్తూ వెళ్తూ ఆమె చెప్పినమాటలు నాచెవులను దాటి పోలేదు. "బృందను తీసుకు రాకు వదినా!" ఆ function కు అమ్మ వెళ్ళలేదు.
కానీ ఎన్నాళ్ళిలా? అమ్మా,నాన్నలకు నామీద అమితమైన ప్రేమ ఉంది. శివాకు కూడా నేనంటే ప్రాణం. కానీ వీరి ఈ ప్రేమను నేను నాస్వార్ధానికి వినియోగించుకొంటున్నానా?
నావియోగం వీరికి అశనిపాతమే ఔతుంది.కానీ కొద్దిరోజులే.ఆతర్వాత , అంతా నన్ను మరచి పోతారు. ఇప్పుడు నేనేంచెయ్యాలి? ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం సరిగ్గా మూడు రోజులతర్వాత నాకు దొరికింది.

నేనెందుకిలా............15

2010-09-28T19:00:00.000-07:00

నిశ్చల చెప్పిన విషయం నా మీద తీవ్రంగానే పని చేసింది. పక్క రోజే నాన్నగారి గదికెళ్ళాను.తలవంచుకొని గుమ్మంవద్ద నిల్చున్న నన్ను ఆప్యాయంగా పిలిచారు నాన్న. నా కన్నులలోనీరు తిరిగింది "నాన్నా! "అన్నాను తల వంచుకొనే. నా చుబుకం పట్టుకొని తలపైకెత్తి అన్నాడు నాన్న."అబ్బో! అల్లరి బృందకు నాదగ్గరకూడా మొహమాటమెప్పటినించో?"తలెత్తి నాన్న గా రి వైపు చూ శాను.

"నాన్నా!శివా సెక్సు మార్పిడి చెయ్యొచ్చంటున్నాడు". చెప్పలేక చెప్పాను.నాన్న నన్నొదిలేసి బీరువాదగ్గరకు వెళ్ళాడు.నేను చెప్పింది ఆయన వినలేదేమో అనుకొన్నాను.చేతిలో ఒక ఫైలు తో వచ్చారు నాన్న. ఇలా చెప్పసాగారు "బృందా! నీవిషయం బయట పడ్డప్పటి నుంచీ నేను తిరగని ఆసుపత్రి లేదు.కన్సల్ట్ చేయని డాక్టరు లేడమ్మా! నిజానికి శివా కంటే నీ కోసమే ఎక్కువగా తిరిగాను.నీ విషయంలో మనం దురదృష్టవంతులం బృందా!నీకు ,ఈస్ట్రోజన్,మాస్కులైన్ నిష్పత్తి 50:50 ఉంది.35:65 ఉంటే తేలిగ్గా సెక్సు మార్పిడి చేసుకో వచ్చు.40:60వరకు కూడా ప్రయత్నించవచ్చు. కానీ నీ విషయం లో అది సాధ్యం కాదని చెప్పారమ్మా.ఈ వి షయాలన్నీ నీ కు చెప్తే బాధ పడతావని చెప్పలేదు." నా కన్నులనిండా నీరు గిర్రున తిరిగింది.నేనెంత పాపిష్టి దాన్ని.నాన్నగారిని ఎంత తక్కువగా అంచనా వేశాను.

ఉన్నఫళంగా క్రింద కూలబడి నాన్న గారి కాళ్ళు పట్టుకున్నాను."నన్ను క్షమించండి నాన్నా"అన్నాను ధుఖంతో పూడి పోయిన గొంతుతో.

వంగి నన్ను లేవతీశారు.నన్ను గట్టిగా హత్తుకున్నారు నాన్న. ఆశపడ్డ ఆ ఒక్క అవకాశం కూడా లేదని తెలియటం తో మనసు భారమయ్యింది.

చిన్నగా వెను దిరిగాను.

నేనెందుకిలా.......14

2010-08-07T17:09:00.001-07:00

పక్క రోజు జరిగిన సంఘటన నా జీవితాన్ని మలుపు తిప్పిం దనే చెప్పాలి .ఉదయాన్నే నాగదిలో కూర్చొని ఏదో పుస్తకం తిరగేస్తున్నాను . హథాత్తుగా ఊడి పడింది నిశ్చల.నా ఆనందానికి అవధులే లేవు .ఎన్నిరోజులయ్యింది నిశ్చలను చూసి ?

మామధ్య ఎన్ని మాటలు దోర్లిపోయాయని? నిశ్చలను చూసి నా ధుః ఖాన్ని పూర్తిగా మరచి పోయాను.మనసు నిండా సంతోషమే!మా మాటల్లో పొంగి పొరలుతున్న ఉత్సాహం .ఎంతసేపు గడిచి పోయిందో తెలియనే లేదు, అమ్మ వచ్చి భోజనానికి పిలిచేవరకు.భోజనాలు చేసి నారూము లో కబుర్లు చెప్పుకొంటూ పడుకొన్నామిద్దరం. అప్పుడు చెప్పాను నిశ్చలకు మానాన్న చేసినపని గురించి.'నేను మానాన్నకు ఇంత భారమౌతాననుకోలేదు నిశ్చలా!' అన్నాను కన్నీటితో.నిశ్చల నా కన్నీరు తుడిచింది.

కొంత సేపు మౌనంగా ఉండి పోయింది.'ఏమిటే! మౌనంగా ఉన్నావ్?'మానాన్న చేసిన పనికి ఆశ్చర్య పోతుందని ,ఆయన్ను నాఎదుటే తిట్టి పోస్తుందని ,ఆశించిన నాకు దాని మౌనం అర్ధంగాలేదు.కొంత సేపు తర్వాత నింపాదిగా అంది నిశ్చల .

'మీ నాన్న చేసిన దాన్లో తప్పేం కన్పిచడం లేదు నాకు.బృందా !నెమ్మదిగా ఆలోచించి చూడు.నువ్విప్పుడు సంతోషంగా ఉన్నావా?

బయట నీ ముఖం చూపి ఎన్ని రోజులయ్యింది? ఎన్ని అవమానాలు ? ఎంత మనో వేదన? ఎన్నిరోజులిలా? జీవితం దుర్భర మౌతుంది బృందా! నువ్వు భరించలేవు .మీనాన్న చేసినపనిలో ముందు చూపు ఉంది.నువ్వు ఆవేశంలో అర్ధం చేసుకోవటంలేదు'

ఆశ్చర్యంతో నా కన్నులు పెద్దవయ్యాయి. నిశ్చల కూడా ఇలా చెప్తుందేమిటి ?

ఈ ఇంటిని నావాళ్ళను వదిలి వెళ్లి పోవాలా ?ఎక్కడికి?

అలొచిస్తూనే అన్నాను 'శివా నాకు సెక్షు మార్పిడి చేయిస్తానన్నాడు నిశ్చాలా!'

నిశ్చల నా వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వింది. 'నాన్న గారిని నువ్వు తక్కువగా

అంచనా వేసుకొంటున్నావు బృందా! ఈ విషయాలన్నీ కనుక్కోకుండానే ఆ నిర్ణయానికి

వచ్చాడంటావా?' నేనెంత పిచ్చిదాన్ని? నాన్నను గురించి ఎంత తొందర పాటుగా

ఆలోచించాను? ఆవెశంలో ఎంత అపార్దం చేసుకొన్నాను?

నేనెందుకిలా............13

2010-05-19T04:20:00.000-07:00

               నన్ను చూసి ఆవ్యక్తి వినయంగా లేచి నిల్చున్నాడు.ఆ శ్చర్యంతో అతని ఎదురుగా కుర్చీలో కూర్చున్నాను.అతను చూడటానికి అందంగానే ఉన్నాడు.
ఇతనికి నాతో పనేమిటి చెప్మా అనుకొం టూ చూస్తూన్న నన్ను చూసి చిన్నగా నవ్వాడు అతను.నాన్న గారు మా ఇద్దరి వైపూ చిరునవ్వుతో చూస్తూ కూర్చుని ఉన్నారు.
నిశ్శబ్ధాన్ని ఛేదిస్తూ మొదలుపెట్టాడతను. "నేను అరవాణి సంఘం రెప్రసెన్టేటివును.చెన్నై నించీ వస్తున్నాను.మీలాంటి వాళ్ళకోసం ఈ సంఘం స్థాపించపడింది.మీలాంటి వారందరూ ఒకచోట చేరి సేవా కర్యక్రమాలు చేస్తూంటారు.మిమ్మల్ను పోషించే భాద్యత సంఘమే తీసుకొంటుంది.మీకు నెల నెలా కొంత జీతం కూడా ఇస్తారు.మీరు సగర్వంగా తలెత్తుకొని బ్రతకటా నికి మా సంఘం సహాయ పడుతుంది.మీలాంటి వారు మూడు వందల మంది ఇప్పటికే ఈ సంఘంలో చేరివున్నారు.మీరు సరే నంటే ఇప్పుడే ఫార్మలిటీస్
పూర్తి చేద్దాం."   అంటూ సూటుకేసులోంచీ కొన్ని పేపర్లు బయటకు తీశాడు.నా కాలిక్రింద భూమి కదలసాగింది.నోరు ఎండిపోయింది.నాలుకతో పెదవులు తడుపుకొంటూ అడిగాను " అరవాణి అంటే"   అతను నావైపు చూసి చిన్నగా చెప్పాడు   "తమిళంలో అరవాణి అంటే ’కొజ్జా’ అని అర్ధం"
నాకడుపులోంచీ దుఃఖం ఎగదన్నుకొస్తూంది ఉప్పెనలా.అంతటి దుఃఖాన్నీ చిరునాలుకతో గొంతులో నొక్కిపట్టి అడిగాను :నన్ను గురించి ఎలా తెలిసింది"
అతను సూటుకేసులోంచీ ఒక ఉత్తరం తీసి చూపిస్తూ చెప్పాడు "మీనాన్నగారే ఈ ఉత్తరం మాకు వ్రాశారు"
నాగొంతు లోంచీ కెవ్వుమన్న కేక వచ్చింది.కన్నీటితో నిండిన కన్నులలోంచీ నాన్న గారివైపు చూశాను.తలదించుకొని కూర్చున్నాడు.
’నేను మీకింత భారమయ్యానా నాన్నా!" అని మాత్రం అనగలిగాను.ఆపై దుఃఖంతో గొంతు పూడుకుపోయింది.రెండు చేతుల మధ్యతలనుంచుకొని పెద్దగా ఏడవసాగాను.
గది గుమ్మం వద్ద నిల్చుని అంతా వింటున్న అమ్మ చెంగున నాదగ్గరకు దూకింది.నా తలను చేతులతో పట్టుకుని పొట్టకాన్చుకుని జుట్టు నిమురుతూ అతనితోఅంది
"మీరు దయచేసి బయటకు వెళ్ళండి" అంది తర్జనితో వాకిలి చూపుతూ.
’మేము కొజ్జాలకు సేవ చేస్తున్నాం.ఇది మీకు చాలా మంచి అవకాశం......’ ఇంకా ఏదో చెప్పబోతున్నాడు
వెనుక నించీ శివా ఒక్క ఉదుటున అతని దగ్గరకు దుమికాడు.అతని చేతులలోని పేపర్లు లాక్కుని చింపేశాడు.వాడి కళ్ళలోంచీ నీళ్ళు ధారగా కారుతున్నాయి.”మా బృంద మాకు భారంకాదు.దయచేసి వెళ్ళి పొండి ’ అరుస్తూ చెప్పాడువాడు.
అంతటి దుఃఖంలోకూడా ఒక చిన్న ఆనంద వీచిక నన్ను తాకింది.శివా కు నేనంటే ఎంత ప్రేమ.
అతను నాన్న వైపు ఒక చూపు చూసి నిష్క్రమించాడు.
"ఎంతపని చేశారండీ.బృంద లేకుండా మనం బ్రతక గలమా " అంది అమ్మ కన్నీటి తో
శివా నాన్న వైపు కోపంతో చూడసాగాడు.   నామట్టుకూ నేను ఎవ్వరినీ ద్వేషించే స్తితిలో లేను.పెన్నిధి లాగా దొరికిన అమ్మ నడుము గట్టీగా పట్టుకొని ఏడవసాగాను.నాన్న ఏదో సణుక్కొంటూ లోనికెళ్ళిపోయాడు.
అప్పుడు శివా అన్నాడు అమ్మతో ’అమ్మా! బృంద ను డాక్టరుకు చూపించి సెక్సు మార్పిడి చెయ్యిస్తే. ఈరోజుల్లో జరగనిదేంఉంది,డబ్బు ఖర్చు పెట్టాలేగాని.’
నేను శివా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూడసాగాను.........ఇది జరుగుతుందా????????
పూర్తి నవల కోసం ఇక్కడ క్లిక్ చేయండి .

నేనెందుకిలా............ 12

2010-05-16T04:42:00.000-07:00

"మా ఫ్రెండ్సందరూ నన్ను గేలి చేస్తున్నారు బృందా !మీచెల్లెలు లాగే నీవుకుడా నేమో! ఒకసారి చూసుకో. అంటు ఒకటే ఎగతాళి చేస్తున్నారే !నాకైతే ఏడు పోస్తుంది..నీకు చెప్పి నిన్ను బాధ పెట్టగూడ దనుకున్నాను.కాని తప్పలేదు బృందా!కాలేజి మానేద్దామను కొంటు న్నానే!" వాడి కళ్ళల్లో చివ్వున నీళ్ళు చిమ్మాయి.నేను గాజు కళ్ళతో వాడికేసి చూడసాగాను.
అంటే,నేనిప్పుడేం చెయ్యాలి? చచ్చి పోవాలా? నేను చేయగలిగింది అది ఒక్కటే గదా.వీడి ఉద్దేశ్యం గూడా అదేనా?
"శివా! నేనేం చేయనురా? చెప్పు.నువ్వేం చెయ్యమంటే అది చేస్తాను.కానీ చచ్చిపోమ్మని మటుకు చెప్పకురా.నాకంతధైర్యం లేదురా.
నాకప్పుడే చచ్చి పోవాలని లేదురా " రెండు చేతులతో తలకొట్టు కొంటూ పెద్దగా ఏ డవ సాగాను .
శివా నా రెండు చేతులు గట్టిగా పట్టుకొని నా తలను వాడి గుండెల కదుము కున్నాడు.ధుక్కంతో వాడి గుండెలు ఎగిసెగిసి
పడుతున్నాయి.
    **********          ************************ *********
                                       మండు వేసవిలో చిరుజల్లులు కురిసినట్టు మా కుటుంబంలోకూడా ఒక సంతోష సంఘటన జరిగింది.శివా ఆపరేషన్ జయప్రదమయ్యింది.వాడు పూర్తి ఆరొగ్యవంతుడయ్యాడు. మా యింట్లో సంతోషం వెల్లివిరిసింది.చాలా రోజుల తర్వాత సందడి ,సంతోషం, నవ్వులతో మాయిల్లు కళ కళ లాడింది.వారంరోజులపాటు నన్ను నేను మరచి ఆ వేడుకలలో భాగం పంచుకొన్నాను.అమ్మా నాన్న లను అలా సంతోషంగా చూసి ఎన్ని రోజులయ్యిందని.
                                              ఆరోజు ఆదివారం. అందరూ ఇంట్లోనే ఉన్నారు.గేటు చప్పుడైతే కిటీకీలోంచీ బయటకు చూశాను.ఎవరో పాతికేళ్ళలోపు యువకుడు లోనికి వస్తున్నాడు .నేను నాగదిలోదూరి తలుపేసుకొన్నాను.ఈమధ్య చిన్న అలికిడైనా గుల్లలోకి దూరి ఆత్మ రక్షణ చేసుకొనే నత్త లాగా నేను బయట చిన్న అలికిడైనా నా గదిలోకి దూరిపోతున్నాను.ఇంటికివచ్చేవాళ్ళంతానా వైపు అదోలా చూస్తున్నారు.అసలు నన్ను చూడడానికే కొందరు పని లేక పోయినా వస్తున్నారేమోనని నా అనమానం .కానీ ఆ వచ్చినతను చేతిలో సూటుకేసుతో దిగాడు .ఎవరైనా బందువేమో !
నా ఆలోచనలనంతం చేస్తూ కొంచెం సే పు తర్వాత తలుపు శబ్ద మయ్యింది.                 నాన్న!
'నీకోసం ఎవరొచ్చారో చూడు !'       నాకోసమా? ఈ భూప్రపంచంలో నాకో గుర్తింపు ఉందా? నన్ను చూడడానికి ఎవరైనా వస్తారా?
ఎవరునాన్నా?      'వచ్చి చూడు '    సంభ్రమంగా నాన్న నను సరిం చాను .................

నేనెందుకిలా-------11

2010-03-30T09:27:00.000-07:00

నేనువద్దనుకున్నా నాకు ఎదురైన అనుభవాలు ,నా జీ వితంలో సంభవించిన సంఘటనలు ,నా మనస్సును నలిపి నాశనం చే శాయి. రోజులు గడీచే కొద్దీ నేను పొడుగ్గా అయి పోసాగాను. నేనిప్పుడు మా క్లాసులో అందరికన్నా పొడుగు.
ఇప్పుడు గమనిస్తుంటే ,సిగ్గుగా ఉంది. అందరూ నావైపు వింతగా చూడసాగారు.నా గొంతులో మార్ధవం మాయమై కర్కశత్వం చోటు చేసుకొంది. నేనెం త జాగ్రత్తగా ఉన్నా నాహావభావాల్లో కొట్టొచ్చినట్టు మార్పు కనిపిస్తూంది.
నిశ్చల కూడా నాకు సాధ్యమైనంత దూరం గా ఉండడం గమనించాను. ఆరోజు అందరూ గేమ్సు క్లాసుకెళ్ళారు. క్లాసురూములో నేనూ నిశ్చలా మాత్రమే మిగిలాము.నిశ్చల నాకోసమే ఆగినట్లుంది.నాతో ఏదో మాటాడాలను కొన్నట్టుంది.గేమ్సు క్లాసులో నేను గ్రౌండుకు పోవటం మానేసి చాలారోజులయ్యింది.ఎవ్వరూ నాతో ఆటలకు రావటంలేదు.ఒంటరిగా కూర్చోవాలి. అందుకే క్లాసులో కూర్చొని ఏదో పుస్తకం చదువుకొంటూంటాను.అన్ని ఆటలకూ ఒకప్పుడు నేనే లీడర్ని.నేను చెప్పేదే వేదం. ఇప్పుడు నాజీవితమెంత దయనీయంగా మారింది.స్నేహితులందరూ ఒక్కొక్కరేదూరమయ్యారు.ఈ జీవన ఝురిలో నేనొంటరినై,తోడులేక ,స్నేహితులు కరువై ఎంతకాలమిలా కొట్టుకు పోవాలి?
హటాత్తుగా నిశ్చల నావై పు దూ సుకు రాసాగింది.నేను ఖిన్నురాలినయ్యాను. భయంగా లేచి నిల్చున్నాను.నాకు చిన్నగా నవ్వువచ్చింది.నిశ్చలను చూసి నేను భయపడట మేమిటి? ఒకవేళ అది బిడియమేమో!
పరుగెత్తుకొచ్చిన నిశ్చల నాదగ్గరకువచ్చి నిలబడి పోయింది.నా చేతులుగట్టిగా పట్టుకొని భోరుమని ఏడవ సాగింది.దాన్ని అలా చూసి నాకుకూడా ఏడుపు ముంచుకొచ్చింది.నాకన్నులు చెరువులేఅయినాయి.దాన్ని కౌగలించుకొని
పెద్దగా ఏడ్చేశాను."బృందా! ఎందుకే ఇలాగయ్యింది?నువ్వెంత మం చిదానివి?భగవంతుడెంత నిర్ధయుడు.నీవు నా ప్రాణ స్నేహితు రాలివి. నీకో సం నేను చచ్చిపోవటానికి కూడా సిద్దంగా ఉన్నానే.నేను నీకేంచేయగలను?చెప్పు బృందా చెప్పు!" ఆ భావావేశంలో అది నా బుగ్గలపై ముద్దులు పెట్టుకో సాగింది.అంత దుఃఖం లో కూడా సంతోషంతో నామనసు నిండి పోయింది.నాకోసం కన్నీరు కార్చటానికి నాకొక ప్రాణ స్నేహితురాలుంది.అదిగూడా నేనత్యంతంగా ప్రేమించే నిశ్చల.నాజీవితం సార్ధక మయ్యింది.నా నిశ్చల మామూలు గా అందరిలాంటి స్నేహితురాలుగాదు.నేనే దాన్ని అపార్ధంచేసుకొన్నాను.ఆకౌగిట్లో మాఇద్దరి తనువులొకటై,మనస్సులో మనస్సు లయించిపోతున్నసమయంలో
"బృందా!","నిశ్చ్లలా " అన్నకేక,మాఇద్దరినీ దిగ్గున విడదీసింది.ఎదురుగా మేడం, కొంతమంది మాక్లాసు అమ్మాయిలు నిల్చుని ఉన్నారు.మేము సిగ్గుతో తలలు దించుకున్నాము.
"నిన్ను ఇన్ని రోజులు స్కూల్లో ఉంచటమే తప్పు." అంటూ ప్రిన్చిపల్ రూం వైపు దూసుకు పోయింది మేడం .ఆరోజే స్టాఫ్ మీటింగ్ జరిగింది.నాకు టిసి ఇవ్వటం ఖరారైపోయింది.మానాన్నను పిలిపించి టిసి ఇచ్చేశారు.
************************************************************************************************
"బృందా" పిలిచాడు శివా. వాడు నాతో ఎక్కువగా మాటాడుతున్నాడిప్పుడు.వాడి పరిస్తితి వాడికి తెలియకుండా జాగ్రత్త పడ్డామందరం.ఇంకొక పదహైదు రోజుల తర్వాత ఆపరేషనుకు డేటిచ్చారు డాక్టర్లు.ఇంట్లోనేకూర్చొని చదువుకొంటున్నాను నేను.బయటకు వెళ్ళ్టటం దాదాపుగా మానేశాను.వీధిలో అందరూ నావై పు అదోలా చూస్తున్నారు.నా వెనుక నవ్వుకొంటున్నారనుకొంటాను.
"ఏమిటి శివా" ఆరోజు ఆదివారం. ఇంతకు ముందు ఆదివారమొస్తే ఇల్లంతా సందడి సందడిగా ఉండేది. నేను స్నేహితురాళ్ళింటికి వెళ్ళటం, ఒక్కోసారి వారు ఇక్కడకు రావటం,మా ముగ్గిరి కొట్లాటలుతో ఇల్లంతా గోలగోలగా ఉండేది.
ఇప్పుడు ఆసంతోషమేది!.ఆసందడి ఎక్కడ?మునిగి పోతున్న నావలో ముక్కు మూసుకొని కూర్చున్న నావికులవలె ఎవరి ఆలోచనల్లో వాళ్ళు.అపరిచితులైన ప్రయాణీకులమల్లే రోజులు గడుపు తున్నాము.
"నేనొక్క మాట చెప్తే నీవేమనుకోవుగదా!" వీడెంత ఎదిగి పోయాడు .నాతోకూడా ఫార్మల్ గా మాటాడు తున్నాడు."చెప్పు శివా"
వాడు చెప్పినమాట విని నేను హతాశు రాలినయ్యాను.కళ్ళు కొద్దిగా తిరిగిన ట్లనిపించింది.మంచం గట్టిగా పట్టుకొని కూర్చున్నాను............

నేనెందుకిలా....10

2010-03-26T22:35:00.001-07:00

ఆ రోజు నించీ నా జీవనగమనంలో విపరీతమైన మార్పు వచ్చింది. చైతన్య వంతమైన సమాజంలో ఉంటూనే మౌనినైపోయాను.శరీరంలోకలుగుతున్న వికారాలు నన్ను క్షణ క్షణం భాదించ సాగాయి. భగవంతుడా! నేనెలా జీవించాలనుకొన్నాను? నాజీవితం ఎందుకిలాగయ్యింది.?నేను చేసిన పాపమేంటి?
నా ఈశరీరమేకాదు,మాకుటుంబమే తుఫానులో చిక్కుకొంది. నేను అత్యధికంగా ప్రేమించే వాళ్ళే నాకు దూరంకాసాగారు.
ఒకరోజు శివాకు జ్వరంవచ్చిందని డక్టరుదగ్గరకు తీసికెళ్ళాము. పరీక్షల్లో వాడికి బ్రైనులో ట్యూమరు ఉన్నట్టు బయట పడింది.
ఇంటిల్లపాదీ హతాసులమయ్యాము.అమ్మైతే చిక్కి శల్యమైపోయింది.మొన్నటి వరకూ ఆనందంగా ఉన్న మాకుటుంబంలో ఒక్క సారిగా ఎంత విషాదం?
సంతోషానికీ దుఃఖానికీ మధ్య రేఖ ఎంత స్వల్పమైనది!
నాన్నగారు వాడిని తీసికొని తిరగని ఆసుపత్రి లేదు. ఎక్కడికెళ్ళినా ఒకేమాట.ఆపరేషన్ చేయాలి.ప్రాణానికి గ్యారంటీలేదు.ఒకవేళ బ్రతికినా శరీరంలోని ఏభాగమైనా దెబ్బతినవచ్చు.
అమ్మ దుఃఖానికి అంతేలేకుండాపోయింది.
నావెనుకే కొచెందూరం పరుగెత్తి, ఆపై పరుగెత్తలేక రొప్పుతూ నిల్చునే శివా రూపమే నాకళ్ళముందు కన్పించేది.నాపై ఎంత ప్రేమగా ఉండేవాడని?
నాకన్నుల్లో నీరు చిమ్మింది. నాన్న శివాను తీసుకొని మద్రాసు ఆసుపత్రికెళ్ళారు. అక్కడ కూడా అదేమాట చెప్పటం తో ఆపరేషన్ ఖాయమై పోయింది.
అమ్మ నన్ను పట్టుకొని భోరున ఏడ్చింది. ఆధుఃఖానికి చెలియలికట్టేది? విలవిల్లాడే మనసుతో మౌనంగా రోదిస్తున్న నాన్నను ఓదార్చేదెవ్వరు?
ఆపరేషనుకు ఇంక వారమేఉంది. మా ఆర్ధిక పరిస్తితు లు నాకంతగా తెలియవు గానీ డబ్బుకేమీ ఇబ్బంది లేదనే అనుకొంటాను.
**********************************************************************
స్నానం చేసి వచ్చి అద్దం ముందు నిల్చున్న నేను ఉలిక్కిపడ్డాను. అందం మీద అంతగా శ్రద్ద లేని నేను ఎక్కవగా అద్దం చూసుకోను.డాక్టరుదగ్గరకు వెళ్ళి వచ్చినప్పటి నుండీ తరచూ చూసుకొంటున్నాను.నా పై పెదవి మీద నల్లగా నూనూగు వెంట్రుకలు రావటం గమనించాను.క్రిందిపెదవి నల్లగా మొరటుగా తయారయ్యింది.ముఖంలో లాలిత్యం అదృశ్యమై కరకుదనం ప్రవేశించింది.ఈ మార్పులన్నీ ఎప్పటినుంచో చోటు చేసి కొంటున్నా నేను గమనించనే లేదు. నేనప్పుడు గమనించలేదుగానీ చాలా రోజులనించీ మా యింట్లో అందరూ నన్ను వింతగా చూస్తున్నారు.నేను నిశ్చలా సింధూలతో మునుపటికంటే చనువుగా ఉండే దాన్ని. ఒక రోజు సింధూ నాతో చెప్పలేక చెప్పలేక చెప్పింది
" మా మమ్మీ నీ తో తిరగొద్దని చెప్పిందే! ప్లీజ్,నన్ను అపార్ధం చేసుకోకు."
నేను నిశ్చేష్టురాలినయ్యాను. ఈ అనుభవాలకు అర్ధాలు అప్పుడు నాకు స్ఫురించలేదు. ఇప్పుడు గుండె కోసుకు పోతూంది.
నిశ్చలతో నా కెదురైన అనుభవం నన్నింకా గుండె కోతకు గురి చేసింది.............

నేనెందుకిలా-------9

2010-03-15T06:41:00.000-07:00

కొత్త పుస్తకాలు కొత్తక్లాసు రూము, అట్టలువేసుకోవటం అంతా బిజీ బిజీ గా గడచిపోయింది చాలా రోజులు.మా అందరిలో సింధుజ కొంచెం బొద్దుగా ఉంటుంది.దాని గుండెలు అప్పుడే బాగా ఎత్తుగా అయిపోయాయి. మాది కోఎడ్యుకేషన్ కాదు కాబట్టి సరిపోయింది.లేకపోతే మగపిల్లల కొంటె చూపులన్నీ దాని మీదనే ఉండేవి. ఆసంవత్సరం మధ్యలో అనుకొంటాను.సింధుజ పెద్దమనిషయ్యింది.వాళ్ళ ఇంట్లో వారు ఆ ఫంక్షన్ను చాలా గ్రాండు గా చేశారు.అప్పట్లో నాకా విషయాల మీద అంత అవగాహన లేదుగానీ ఇప్పుడనిపిస్తూంది,సింధుజ చాలా అదృష్ట వంతురాలని.అలా ఎందుకనుకొన్నానో నా జీవిత గాధ చదివిన తర్వాత మీకేఅర్ధమవుతుంది. కాలమనే చక్రానికి బాల్యం బాట అయితే సంతోషం కందెనలాంటిది.మూడు సంవత్సరాలు ఎలా గడిచిపోయాయో తెలియనేలేదు. ఈమూడు సంవత్సరాల్లో ముఖ్యమైన సంగతులు చాలానే జరిగాయి. నిశ్చలగూడా పెద్దమనిషయ్యింది.అది ఇప్పుడు చాలా అందంగా తయారయ్యింది.అందరు టెన్త్ క్లాసుకు వచ్చేశాము.దీపిక స్కూలు మానేసింది.
కాత్య నాన్నగారికిట్రాన్స్ఫరు వచ్చి వేరేవూరికి వెళ్ళిపోయారు.నిశ్చల తల్లి ని పిచ్చాసుపత్రిలో చేర్పించారు .ఇందుకు నిశ్చల పిన్ని గట్టిగా పట్టుబట్టిందట.పదవ తరగతి లోనే దానికి పెళ్ళిచేయాలని పట్టుబట్టిందట.ఆమె తమ్ముడు నిశ్చల కంటే పన్నెండేళ్ళు పెద్దవాడు.అతనికిచ్చిచేయాలని ఆమె పంతం.కానీ నిశ్చల గట్టిగానే ఎదురు తిరిగింది.
తల్లి విషయంలో మాత్రం నాన్న పిన్ని ఏకంకావటంతో ఏమీ చేయలేక పోయింది. నన్ను అమ్మ ఒకసారి లేడీడాక్టరు దగ్గరకు తీసికొని వెళ్ళింది.వాళ్ళు చేసేపరీక్షలన్నీ చూసి నాకు చచ్చేసిగ్గేసింది."నా ఆరోగ్యం బాగానే ఉందిగదా !ఇప్పుడెందుకివన్నీ?" అన్నాను.అమ్మ నావైపు మౌనంగా చూసింది.డాక్టరు అమ్మకేదో చాలా సేపు చెప్పింది.
బయటకు వచ్చిన అమ్మ నన్ను కౌగలించుకొని కన్నీరు పెట్టుకొంది.ఎందుకలా ఏడ్చిందో నాకిప్పుడర్ధమయ్యిందిగానీ అప్పుడు తెలీలేదు.ఆసుపత్రి నుంచీ వస్తుంటే దూరంగా
మబ్బులు గుంపులు గుంపులుగా తూర్పు వైపునుంచీ పరుగెత్తుకొచ్చి మధ్యలో కమ్ముకోవటం ప్రారంభించాయి. గాలి చల్లగా ప్రారంభమయ్యి ,పెను తుఫానుగా మారసాగింది.మేము ఆటోలో ఇల్లు చేరుకొనేసరికి వాన కూడా మొదలయ్యింది.ఈ ఫోడుగాలిలో క్షణ క్షణాని కీ ఉద్రుతమౌతున్న వర్షంలో ,లోపల అమ్మ నాన్నతో ఏదో ఏడుస్తూ చెప్తూంది.కొన్నిమాటాలు నా చెవినగూడా పడ్డాయి. ఇప్పుడు నేనేమంత మరీ చిన్నదాన్ని కాదుగదా!ఆమాటలు నాకర్ధమయ్యేసరికి మెరుపులతో ఆకాశం తగలబడుతున్నట్లు గా ఉంది. వరుసగా వందపిడుగులు మా ఇంటి చుట్టూ పడ్డంత చప్పుడు. ఉన్నట్లుండి నాకు కళ్ళు తిరగసాగాయి.వరండాలో నాముందున్న కుర్చీని పట్టుకొని అలాగే కూలిపోయాను...........

నేనెందుకిలా-------8

2010-03-02T02:26:00.000-08:00

            నా గుండెల మీద ఏదో బరువుగా తగిలింది.ఎవరో స్టెతస్కోపు ఆన్చినట్టున్నారు.డాక్టరు కాబోలు. ఇంకా నేను బ్రతికే ఉన్నానో లేదో తేల్చటానికై ఉంటుంది.
        అతి కష్టంమీద కదలటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.ఆశ్చ్ర్యకరంగా నాదేహంనాకు సహకరించటం లేదు.ఎంత ప్రయత్నించినా కొంచెంగూడా కదలలేక పోతున్నాను.
      అంటే నేను విగత జీవినౌతున్నానా? నాలో చైతన్యం మరణించిందా? కళ్ళు తెరవటానికినేను చేస్తున్న ప్రయత్నం వ్య్రర్ధమౌతూంది.కనుల సాయం లేకుండా చూడలేక పోతున్నాను. నోరుసాయంలేకుండా ఏమీ మాటాడ లేకపోతున్నాను.మరణమంటే ఇలాగుంటుందా?అయ్యో! మృత్యువు నన్ను కబళించేసి నట్టేఉంది.బయట అందరూ డాక్టరు పెదవి విరుపు కోసం ఎదురు చూస్తూంటారా? ఏమౌతూంది? ప్రాణం పోవటం అంటే ఎలాఉటుంది-అన్న ఉత్కంఠ ప్రతి ఒక్కజీవికీ ఉంటుంది.ప్రాణంపోయిన తర్వాత ఏమౌతుంది-అన్నప్రశ్నకు ఒక్కొక్కరు రకరకాల సమాధానాలు చెప్పారు.కానీ ఆ అద్భుతమైన అనుభవాన్నినేను స్వయంగా అనుభవించ బో తున్నానా? ఇప్పుడు నాపరిస్తితి నేనెవ్వరికైనా చెప్పగలనా? ఆ అవకాశమే కన్పించటంలేదు.నా సర్వేంద్రియాలూ స్పృహను కోల్పోయాయి.శరీరంలోఏభాగమూ పని చెయ్యటంలేదు.మనసొక్కటే ఆలోచించగల్గుతూంది.అంతా అంధకారం.ఏమీకన్పించటం లేదు.సినిమాలలో చూపినట్టు ఇక్కడంతా ఏంజరుగుతూందో పైనుండీ చూడ లేక పోతున్నాను.చిమ్మచీకటి. కొంచెంగా చెవులు మటుకూ విన్పిస్తున్నాయి.అవికూడాఏక్షణాన్నయినా మూసుకొని పోవచ్చు.నాశరీరం స్పర్శను పూర్తిగా కోల్పోయినట్లేఉంది.ఈచిమ్మ చీకటిలో, ఈదుర్భర నిశ్శబ్ధంలో నేనెక్కడికి వెళ్తున్నాను.
                                        ఒక్కసారిగా డప్పులమోత ఆకాశాన్నంటింది.లీలగా ఏడుపుల మోత విన్పిస్తూంది. అంటే డాక్టరు పెదవి విరిచాడా?నేను మరణించానా? క్రమంగా ఈ ఆలోచించే మనసు కూడా మరణిస్తుందా? అలాగేఉంది.ఇప్పుడేమీ విన్పించటంకూడాలేదు.శరీరంతోనాకున్న బంధం పూర్తిగా తెగిపోయింది.ఈశరీరం నన్నెంత ఏడిపించిందని? నా బ్రతుకును నాశనంచేసిందిఈ శరీరమేగదా?నన్ను నలుగురిలో నగుబాట్లు చేసింది ఈశరీరమే గదా?ఈ దేహం జీవితకాలంలో నన్ను కాల్చుకు తినింది.ఎన్ని నొప్పులు,ఎన్ని రుగ్మతలు?ఎన్ని భాదలు? కానీ ఈ శరీరం కొంత మంచిగూడా చేసింది.నాహావ భావాలను వ్యక్తీకరించగలిగాను.కానీ ఇప్పుడు? నిశీధిలో కొట్టుమిట్టాడుతున్నాను.నేనెలాగున్నానో నేను చూసుకోలేను.వేరెవ్వరికీకన్పించను.పంచేంద్రియాలు పనిచేయటం మానేసి చాలా సేపయ్యింది. మనసు మటుకు ఆలోచించగల్గుతూంది.అదిగూడాఇంకెంత సేపు? ఇప్పుడు నన్ను
వేధిస్తున్న ప్రశ్న!మనసు,ఆత్మ ఒకటేనా? యుగపురుషులూ యోగసాధకులూ చెప్పిన ఆత్మ ఈ మనసేనా? మరి దీనికి చావులేదని చెప్పారే? ఇది క్రమక్రమంగా అస్తిత్వాన్ని కోల్పోతూంది. నా ఆలోచనల్లో వేగం తగ్గింది.
అంటే ఈమనసు ప్రకృతిలో లయించి పోతూందా !నిర్వీర్యమౌతున్న ఈ మనసుతో మళ్ళీ మెల్లగా ఆలోచనల్లో పడ్డాను.

*************************                                ********************                              **************

     వేసవి సెలవులిచ్చారు.అందరం పరీక్షలు బాగానేరాశాము. చివరి రోజు అందరం కల్సుకొని వీద్కోలు తీసికొన్నాము.సెలవుల్లో అప్పుడప్పుడూ కలవాలనుకొన్నాము.కానీ కుదరనే లేదు.మేము సెలవులుగడపటానికి మానానమ్మ గారి వూరెళ్ళాము.మానాన్న చిన్న తనమంతా అక్కడే గడిచింది.ఆవిషయాలన్నీ కధలు కధలుగా చెప్పేవాడు నాన్న.ఆఊరు చూస్తూంటే నాన్న చాలా అదృష్ట వంతుడనిపించింది.అంత చక్కని వాతావరణంలో పెరిగాడు కాబెట్టే నాన్న అంత ఆరోగ్యంగా కూల్ గా ఉంటారేమో.పచ్చటి పొలాల్లో తిరుగుతుంటే హాయిగొల్పుతూ వీచే చల్లగాలులకు ఒళ్ళంతా పులకించేది..ఒక సంవత్సరానికి చాలా శక్తి వచ్చినట్లన్పించింది ఆఊర్లో.చూస్తూండగానే సెలవులయిపోయాయి.రిజల్టులు వచ్చాయనీ బయలుదేరి రమ్మనీ ఉత్తరం రాశాడు నాన్న. ఇక తప్పదన్నట్లు బయలుదేరాం అందరం.
                                         నేనూ ,మాఫ్రెండ్సందరం పాసయ్యాం.శివాకూడా పాసయ్యాడు.మధూ మటుకూ కొంచెం మొండికేసింది.నాన్న గారు వెళ్ళి క్లాసుటీచరు దగ్గర వచ్చేసంవత్సరం బాగా చదివిస్తానని హామీ ఇచ్చి పాసు చేయించుకొచ్చాడు.

నేనెందుకిలా..........7

2010-02-23T01:35:00.000-08:00

మనిషికి ఆరోగ్యం సరిగాలేనప్పుడు ప్రేమ కురిపించే మనసులు పైన వ్రాల్తాయంటారు.నిజమేనేమో అన్పించింది నాకు శివాను చూస్తుంటే . వాడు నాకు బాగాలేనప్పటి నుండి నామంచం వదలనే లేదు.అన్నీ మంచం మీదికే సప్లయి చేసేవాడు.ఎప్పుడూ నాతొపోట్లాడే వీడికి నామీద ఇంత ప్రేమ ఉందా అని ఆశ్చర్య పోయాను నేను..వాడు నా కాళ్ళవద్ద కూర్చొని కాళ్ళు పిసుకుతూ ఉంటేనా కన్నులు చెమర్చాయి ."చాలు శివా! నీవు వెళ్లి ఆడుకో పో !' అన్నాను.ప్రేమానురాగాలు ఇంత తియ్యగా ఉంటాయని ,వాటిని మనపై కురిపించే అమృత మనస్కులు మన చుట్టూ ఉన్నంత వరకు మనకు ఈ ప్రపంచం ఒక నందనో ధ్యానవనంలా ,రంగులహరివిల్లులా కన్పిస్తుందని,అప్పుడే నేను తెలుసుకొన్నాను.
క్రమంగా కోలుకొన్న నేను రెండు రోజుల తర్వాతస్కూలుకు వెళ్ళగలిగాను. అక్కడ నిశ్చలను చూసిన నా మనసు ,మళ్లీ భారమయ్యింది .ఆరోజంతా క్లాసులతో బిజిగా ఉండి దాంతో మాట్లాడడమే కుదరలేదు .సాయంత్రం గేమ్సు టిచరు రాకపోవటంతోఅందరు ఎవరి పాటికి వాళ్ళు ఆడుకోసాగారు.నేను నిశ్చల దూరంగా పచ్చికలో కూర్చున్నాము .నేను మవునంగా ఉన్నాను.
నిశ్చలే మొదలు పెట్టింది.
"ఆమె మా అమ్మ!" తెలుసన్నట్లు తల ఆడించాను.
"నీవు పుట్టినప్పటి నుండి మీ అమ్మ ఇలాగె ఉందా?"
"లేదు బృందా! నాకు ఆరేళ్ళు వయసు వచ్చే వరకు బాగానే ఉంది .నేనంటే ఎంత ప్రేమో అమ్మకు!. ప్రతి పండుగకు నాకు బట్టలుకొనేది.రోజు నాకు రకరకాల షోకులు చేసి నన్ను చూసికొని మురిసిపోయ్యేది.నేనేదడిగితే అది క్షణాల్లో అమర్చేది.లోకంలో అమ్మలందరూ ఎలాఉంటారో నాకు తెలీదు కానీ ఒక జీవితకాలానికి సరిపడా అమ్మప్రేమను ఆరేళ్ళకే నేను అమ్మవద్ద పొందగలిగాను.భగవంతుడికే కన్ను కుట్టిందేమో ,అమ్మను అలాచేసాడు.
"మరి ఎలా?"
దాని ముఖం రక్త వర్ణం లోకి మారింది. "మా నాన్న వల్లే...?"
నిర్ఘాంత పోవటం నా వంతయ్యింది.
"" అవును బృందా! ఆనందంగా సాగిపోతున్న మా కుటుంబం నాన్న చేసిన పనివల్ల చిన్నా భిన్నమయ్యింది.వాళ్ళ ఆఫీసులో టైపిస్టును పెళ్ళిచేసుకొని ఏకంగా ఇంటికి తీసుకొని వచ్చేశాడు నాన్న.విషయంతెల్సుకొన్న అమ్మ నివ్వెర పోయింది.నాన్ననూ ఆమెనూ అలాగే చూస్తూండి పోయింది చాలాసేపు. స్వతహాగా మా అమ్మ చాలా సాధు స్వభావు రాలు.అటువంటి అమ్మ ఆ రో జు అగ్ని పర్వతమే అయ్యింది.నాన్న నూ ఆమెనీ పట్టుకొని చేతులు నెప్పి పుట్టేవరకూ కొట్టింది.-ఏడ్చి ఏడ్చి, ఆమె శరీరంలోని రక్తమంతా నీరై పోయింది. నీరసపడిపోయిన అమ్మ స్పృహ కోల్పోయింది.ఆదురదృష్టకరమైనరోజు నాకింకా బాగా గుర్తుంది.మాకుటుంబంలోని సంతోషాన్నీ,ఆనందాన్నీ నిర్ధాక్షిన్యంగా తనతో తీ సుకొని పోయిన రోజది.ఆరోజు తర్వాత మాయింట్లో నవ్వులు మాయమయ్యాయి.నాన్న కూడా సంతోషంగా ఉన్న క్షణాలు నాకు గుర్తులేవు.ఇలా ఎందుకుజరిగింది బృందా? తిరిగిలేచిన అమ్మ మామూలుగా లేదు.పిచ్చిచూపులు చూస్తూంది.ఎవ్వరినీ గుర్తించలేదు.నన్ను కూడా..."
నిశ్చల మనసు చలించింది.కళ్ళలో నీళ్ళు చిమ్మాయి.కొంచెంసేపు మౌనంగా కూర్చుంది. తర్వాత చెప్పసాగింది...
"పిన్ని నాన్నతో చెప్పింది.’నేను పెళ్ళి చేసుకొని వచ్చింది,సంతోషంగా ఉండడానికి.అంతేగానీపిచ్చివాళ్ళకు సేవలు చేయటానికి కాదు.ఆమె విషయం మీ రేంచేసుకొంటారో నాకు తెలీదు."అంటూ కుండ బ్రద్దలు కొట్టింది.అమ్మను పిచ్చాసుపత్రిలో చేర్పించాలని చూశాడు నాన్న.కానీ నేనందుకు ఒప్పుకోలేదు.అమ్మను నేనే చూసుకొంటానని మాట ఇచ్చాను..........

నిశ్చల ఇంటికివెళ్ళి వచ్చిన తర్వాత నా ఆలోచనాపధంలో స్వచ్చమైన మార్పు వచ్చింది.నాకు తెలిసినజీవితం చాలా చిన్నది, సుఖమయమైనది. కానీ ఇది శాశ్వతం కాదు.
ఒక్కొక్కరి జీవితంలో ఒక్కో విషాదం దాగి ఉంటుందేమో! అలాగేనా జీవితంలో కూడా విషాదం దాగి ఉందా?ఒకప్పుడు సంతోషంగా ఉన్న నిశ్చల ఈరోజు ఇంత విషాద భారాన్ని మోస్తూందంటే,ప్రతి ఒక్కరి జీవితంలోనూ సుఖ ధుఖాలు కల్సి ఉంటాయా? నా జీవితంలోకూడానా?.....నా చిన్ని బుర్ర ఆలోచనలతో వేడెక్కి పోతూంది. కానీ ఒక్కటి మటుకూ స్పష్టమయ్యింది.--నేననుభవిస్తున్న ఈ సంతోషం,ఆనందం శాశ్వతం గాదు.ఒక పెను విషాదం పొంచిఉంది.
అది ఏ రూపంలో నాపై దాడి చేస్తుందో తెలీదు. మరికొద్ది రోజుల తర్వాతగానీ నా ఆలోచనలకుఒక రూపం రాలేదు.జీవితంలోని మరోకోణాన్ని నేను సింధుజా వాళ్ళింట్లో చూడగలిగాను....కొద్ది రోజుల తర్వాత .

నేనెందుకిలా .......6

2010-02-10T07:33:00.000-08:00

చెరొక స్కేలు పట్టుకొని శివా ఒకప్రక్క మధూ మరోప్రక్కా నాకోసం ఎదురు చూస్తూ నిల్చుని ఉన్నారు. "మా ముసుగులు లాగేసి, మానిద్ర పాడు చేస్తావుటే!ఈరోజు నీ పని అయి పోయింది." అంటూ నామీదకు లంఘించాడుశివా.
నేను ఒక్క ఎగురు ఎగిరి వాడిని ప్రక్కకు తోసేసి పరుగుతీశాను తోటలోకి.వాడు కొంతదూరం పరుగెత్తి రొప్పుతూ నిల్చిపోయాడు.కానీ మధూ నావెంట పడింది.అది నాకంటే వేగంగా పరుగెత్త గలదు.నేను వెళ్ళినాన్నగారి కుర్చీవెనుక నిల్చున్నాను."ఏమిటేమీ గోల,మధూ ఊరుకో"" అంటూ నాన్నగారు పరిస్తితులను అదుపులోకి తెచ్చారు.
త్వర త్వరగా తయారయ్యి బయలుదేరాను.నాన్న గారు స్కూటరులోనన్ను తీసికెళ్ళి నిశ్చల యింటి వద్ద వదిలాడు.నిశ్చల పరుగునవచ్చి నన్ను రిసీవ్ చేసుకొంది.
సాయంత్రం వస్తానని చెప్పి నాన్న వెళ్ళిపోయాడు. నిశ్చల ఇంకా స్నానం చేసినట్టులేదు.తలకూడా దువ్వినట్టు లేదు.జుట్టంతా వెనక్కు లాగి రిబ్బన్తో గట్టిగాకట్టివేసింది.ఒక పెద్ద యింటిలో ఔట్ హవుసులో అద్దెకుంటున్నారు వారు.
నన్ను ఇంటి వెనక్కు తీసికెళ్ళింది.అది చిన్న పోర్శన్.ఇంటి ముందు చిన్న బాదంచెట్టుంది.మేము లోపలికి వెళ్ళాము.లోపల వంటిల్లు కాక రెండు గదులున్నట్లున్నాయి.నన్ను హాలులో కూర్చోబెట్టి లోనికెళ్ళింది నిశ్చల.
ఇల్లంతా నిశ్శబ్ధంగా ఉందేమిటి చెప్మా అనుకొంటూ కూర్చున్నాను.ఈ నిశ్శబ్ధంలోంచీ నాకేదో అపశ్రుతి విన్పిస్తూంది. కొంత సేపు తర్వాత నిశ్చల ఒక కప్పులోపాలు తీసికొని వచ్చి నా చేతికిచ్చింది.
"అమ్మా నాన్నా లేరా" అడిగాను. "నాన్నగారు బయటకు వెళ్ళారు.అమ్మ లోపలుంది" నేను పాలు త్రాగేవరకూ నిల్చుని లోపలకు రమ్మని పిల్చింది.నన్ను ముందు వంట గదిలోకి తీసికెళ్ళింది.అటు తిరిగి వంట చేస్తున్న ఆమెను చూపి "మా పిన్ని" చెప్పింది.ఆమె తలత్రిప్పి నావైపు చూసి మళ్ళీ అటు తిరిగింది.చిన్న చిరునవ్వు కూడా లేదు.లేకపోగా ముఖంలో కౄరత్వం కొట్టొచ్చినట్టు కన్పిస్తూంది.నాకెందుకో ఆమె నచ్చలేదు.
"అమ్మ?" అడిగాను, నిశ్చలవైపు తిరిగి.ఇంతలో ఒక పెద్దకేక విన్పించింది.ఒకసారికాదు.అలా కేకలు విన్పిస్తూనేఉన్నాయి.నిశ్చల నన్ను గట్టిగా పట్టుకొని "బృందా! నీవు హాల్లో కూర్చో!నేనిప్పుడేవస్తాను.నాతోరాకు--"
గబ గబా నాతో చెప్పేసి పక్కరూములోకి పరిగెత్తింది.’పిన్ని’ తలకూడా తిప్పకుండా వంట చేసుకొంటూ, కను కొలుకుల్లోంచీ నావైపు చూసింది. నేను హాలు వైపు నడుస్తూ,చిన్నతనంలో ఉండే కుతూహలంకొద్దీ, పక్కరూములోకి తొంగి చూశాను.అంతే! నిశ్చేష్టురాలినై నిల్చుండి పోయాను.నాకళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.ఒళ్ళంతా చెమటలు పట్టేసింది.నా శరీరంపై నాకే పట్టు తప్పి, లోపలికి అలా చూస్తూండి పోయాను.--
************* ******** ***********
ఆమె నిశ్చల తల్లి అనుకొంటాను.కళ్ళు పెద్దవి చేసి నాలుక బయటకు వ్రేలాడ దీసి పెద్దగా రొప్పుతూంది.రెండు చేతులూ వెనక్కు విరిచి చైనుతో కట్టేసి ఉన్నాయి.జడ ఊడిపోయి జుట్టంతా ముఖం మీద పడుతూంది.చైను లాగుతూ చేతులు గుంజుకొంటూంది.నిశ్చల ఆమెను గట్టిగా పట్టుకొని చెవి దగ్గర "అమ్మా!అమ్మా!" అని పిలుస్తూంది.ఆ పిలుపుకి ఆమె కొద్దిగా స్పందిస్తూంది.
ఆమె రెండు బుగ్గలనూ చేతితో పట్టుకొని "అమ్మా! ఏం కావాలి?" అని అడుగుతూంది నిశ్చల.ఈనిశ్చల నాకు ప్రాణ స్నేహితురాలు నిశ్చలగా కాక ఒక మాతృమూర్తిలా ,ఆకాశ మంత ఎత్తుకు ఎదిగిన ఒక స్త్రీ మూర్తిలా కన్పించింది నాకళ్ళకు.ఆమె గుడ్లు త్రిప్పుతూ ప్రక్కనున్ననీటి బిందె వైపు చూపించింది.నిశ్చల బిందెలో నీరు గ్లాసుతో ఆమెకు త్రాగించింది.అవి త్రాగి ఆమె అలాగే మంచంపై వాలి కళ్ళు మూసుకొంది. నెమ్మదిగా వెనక్కు తిరిగిన నిశ్చల గుమ్మంలో నన్ను చూసి నిర్ఘాంత పోయింది.ఇంకా విభ్రాంతిలో ఉన్న నన్ను చేయి పట్టుకొని హాలులోకి నడిపించింది."అమ్మకు బాగాలేదు" అని మాత్రం చెప్పింది.ఇంకేమైనా మాటాడితే పిన్ని వింటుందని భయమేమో!

ఎలాగో సాయంత్రం వరకు గడిపి ఇంటికి వచ్చేశాను.ఇంట్లో ఎవ్వరికీ ఈ సంగతులేవీ చెప్పలేదు. రాత్రి కలలో నిశ్చల తల్లి ముఖమే కన్పిస్తూంది.పొద్దున లేచేసరికి ఒళ్ళు కాలి పోతూంది.అమ్మా,నాన్నా,చాలా ఆదుర్దా పడ్డారు. ఆ జ్వరం మూడు రోజులు తగ్గలేదు.సర్కసులో పులిని చూసికూడానేనంత భయ పడలేదు. నాకు జ్వరమని తెలిసి నిశ్చ్లల అర్ధం చేసికొంది.ఒక రోజు ఇంటికి వచ్చి "సారీ,బృందా!
నిన్ను మా యింటికి పిలవకుండా ఉండాల్సింది." అంది.నేను చేతులతో దాని నోరు మూశాను ,అలా అనవద్దన్నట్టు..అదీగాక విషయమేమిటో నేను మాయింట్లో ఎవ్వరికీ చెప్పలేదు.....

నేనెందుకిలా...........5

2010-02-07T08:23:00.000-08:00

ఎవరో నా ముక్కు దగ్గర వేలు పెట్టి చూశారు."ఇంకా ఊపిరి ఉంది" అని చెప్తున్నారు.వీళ్ళంతానా చావు కోసం ఎదురు చూస్తున్నారు.నన్ను త్వరగా రధం మీదకు ఎక్కించాలి.
ఎవరో అత్యుత్సాహంగా నేనింకా బ్రతికిఉండగానే టపాకాయలు కాల్చటం మొదలు పెట్టేశారు.ఇంకెవరో వారిని మందలిస్తున్నారు,కొంచెంసేపు ఆగమని.నెమ్మదిగా కన్నులు తెరవటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.గుడ్లు కదులు తున్నాయి.కానీ కనురెప్పలు తెరిపి పడ్డం లేదు.ఇప్పుడు కన్నులు తెరిచి నేనింకా బ్రతికే ఉన్నానని నిరూపించుకోవాలి.అది చాలా అవసరం.లేకుంటే నేను బ్రతికుండగానే స్మశానానికి తరలించేట్టు ఉన్నారు.నా గత స్మ్రుతులను పూర్తిగా నెమరువేసుకొనేవరకూ నేను బ్రతికే ఉండాలి.ఆమధుర ఙాపకాలతొ నా మనసు నిండి పోవాలి.నిండుగా ఉన్న గుండెలతో నేను స్మశానానికి చేరుకోవాలి.పునర్జన్మలమీద నాకు అవగాహన లేదు.కానీ మరో జన్మంటూ ఉంటే నేను బృందగా, నిశ్చల నా స్నేహితురాలిగా మళ్ళీ పుట్టాలి.ఇది నా కోరిక.
అంతేగానీ, డొల్లగా ఉన్న మనసుతో వల్లకాటికి పోవటానికి నేను సిద్దంగా లేను.అతి కష్టం మీద నా కళ్ళు తెరిపిడి పడ్డాయి.నాప్రక్కనెవరో "కళ్ళు తెరిచింది! ఇంకా బ్రతికేఉంది" అంటూ అరిచారు.
ఈ విషయం అంచెలంచెలుగా అందరికీ చేరిపోయింది---ఏడుపులాగి పోయాయి.మాటలు నిల్చి పోయాయి.అంతా నిశ్శబ్ధం.---కొందరు లేచి ఇళ్ళకు పోవటానికి ప్రయాణమయ్యారు.
మరి కొందరు టీ త్రాగి రావటానికి బయలు దేరారు.పైకి ఎవ్వరూ చెప్పటం లేదుగానీ " ఇంకా ఎంతసేపు ఇలా--" అన్న అర్ధాన్ని స్ఫురింపజేస్తూందీ నిశ్శబ్ధం.

ఎలాగైతేనేం, నా ప్రయాణాన్ని కొంతసేపు వాయిదా వేయగలిగాను.నా ప్రమేయం లేకుండానే మళ్ళీ కళ్ళు మూతలు పడ్డాయి.ఆలోచనలు ఆదివారాన్ని చేరుకొన్నాయి.

*******************************************************************************
" బృందా, త్వరగా లే!నిశ్చలా వాళ్ళింటికి వెళ్తానన్నావుగా,నాన్నగారు వదలి వస్తారు!లేచి స్నానంచేసి త్వరగా తయారవ్వు".అమ్మ మేలుకొలుపుతో ఒక్క ఉదుటున మంచంమీదనుండీ
లేచాను.ఒకప్రక్క శివా ,మరోప్రక్క మధూ(చెల్లి పేరు మధుమతి) ముసుగులు తన్ని పడుకొని ఉన్నారు.వారిద్దరి ముసుగులూ లాగేసి బాత్రూంలో దూరి తలుపేసుకొన్నాను.అక్కడేఉంటే ఇద్దరూ
కల్సి నన్ను ఉతికేస్తారని భయం.నేను అల్లరి చేసినప్పుడెల్లా శివా నన్ను కొడుతూంటాడు.ఆడపిల్లలను కొట్టగూడదురా అంటే--కొట్టడానికి ఆడేమిటి మగేమిటి, ఎవ్వరైనా ఒకటే,అంటూ ఇంకా ఎక్కువ చేస్తాడు.నా జిత్తులు వాడి దగ్గర సాగవు.’గంభీరంగా తింటూ బాగా లావయ్యాడు.అందుకేఅంత పొగరు-అనేసి పరిగెత్తేదాన్ని.నేను సన్నగా రివటలా ఉంటానేమో వేగంగా పరుగెత్తేదాని. వాడంత వేగంగా పరుగెత్తలేడు.అందుకే నిల్చుని గుర్రుగా చూసేవాడు.
గబ గబా స్నానం చేసి బయటకు వచ్చాను.కూని రాగం తీసు కొంటూ బయటకు వచ్చిన నేను తలెత్తి చూసి భయంతో కళ్ళు పెద్దవి చేశాను."అమ్మా’అన్న కేక నా నోటి నుండీ అప్రయత్నంగావెలువడింది.

చెల్లి

2010-01-25T01:52:00.000-08:00

విధి వ్రాశిన వ్రాతలు మార్చి
మలి వ్రాతలు వ్రాయలేరెవరూ!

చిన్ని చెల్లి కన్నెపిల్లగా మారి
కాళ్ళపారాణి ఆరకముందే
కట్టుకొన్న భర్తతో కలిసి
ఎర్రని బుగ్గలతో,వాలేకన్నులతో
చెప్పినవారికేచెప్పి మరిమరీచెప్పి
ఏడుకొండల వాడిని చూడబోతే
పాడుకారు బండ గుద్ది
మాంసపు ముద్దగామారె!

విధివ్రాశిన వ్రాతలు మార్చి
మలివ్రాతలు వ్రాయలేరెవరూ!

కలలు కంటూ ఇలను విడిచి
అన్నకు చేసిన బాసలు మరచి
నన్ను దిగ్భ్రాంతుడిని చేసి
వెళ్ళిపోయింది చెల్లి మాయచేసి
మరలి రాని లోకాలకు
నన్నొంటరిని చేసి!

విధివ్రాశిన వ్రాతలు మార్చి
మలివ్రాతలు వ్రాయలేరెవరూ!

నేర్పించకు-------

2010-01-23T02:20:00.000-08:00

నేర్పించకు నీ బిడ్డకు
నైరస్యతను నిస్తేజమును
పనికిరాని జ్ఞానాన్ని
బడి లోపలి చదువులను!

భోదించకు నీ బిడ్డకు
భావియన్నది శూన్యమని,
లోకమంటే కాకులని,
లోకమంతా పాపులని,
మంచియన్నది లేనేలేదని,
నేర్పించకు నీ బిడ్డకు !!!!

ఉషస్సు

2010-01-19T02:16:00.000-08:00

తెల్లవారిన వేళలో
వెల్లి విరిసిన ఉషస్సులో
కళ్లు తెరిచి చూశాను
తెల్ల బోయి నవ్వాను !

కన్నుల ముందు నిలు చుంది
నన్ను సమ్మోహన పరిచే రూపం
ప్రాతహ్కన్య పసందుగా
కన్నుల విందును చేసిన దృశ్యం!

అల్ల నల్లన నడిచి
మెల్లగా నన్ను చేరి
కళ్ళ తోనే ప్రశ్నించింది
'కుశలమా ప్రియా' అని!

పాములు పగ పడతాయా?

2009-11-15T17:50:00.000-08:00

పాములు పగ పడతాయా?

ఆంధ్ర జ్యొతిలొ ఒక వార్త చదివి ఆశ్చర్య పోయాను.ఒకేవ్యక్తిని పాము ఒక సంవత్సర కాలంలో ఆరు సార్లు కాటేయటం .పాములు పగపట్టవంటున్న శాస్త్రజ్నులు దీనికేం చెబుతారు.
ఒక కుక్క, వాసన గుర్తు పెట్టుకొని నేరస్తుడిని పట్టుకొనంగా లేనిది పాము అలాగే చేయలేదా? నాకు తెలిసి పాము మనిషి వాసన గుర్తు పెట్టుకోగలదు.పన్నెండు సవత్సరాలు ఆ వాసన దానికి గుర్తుంటుంది. ఆ మనిషి ఎక్కడకు వెళ్ళినా వెంబడించి కాటేయ గలదు.పా ములు పగపట్టటం నూటికి నూరుపాళ్ళూ నిజం.

2009-10-30T09:11:00.000-07:00

మానాన్న పరీక్ష పాసయ్యాడు !డిగ్రీ నాకివ్వండి!
కష్టించి చదివాడు మానాన్న !
మార్కులు బాగా వచ్చాయి.కాబట్టి డిగ్రీ నాకివ్వండి!
డిగ్రీ తీసుకోవటానికి ఆయన లేడు , నేనున్నాను!
ఆయన చదువుకు నాకు డిగ్రీ ఇవ్వండి !
కష్టపడి పనిచేసి మంచి పేరు తెచ్చుకొని వెళ్ళాడు మానాన్న!
కాబట్టి నన్ను ముఖ్యమంత్రిని చెయ్యండి !(జగన్)

ఉక్కు పాదం

2009-08-19T10:05:00.000-07:00

అమెరికాలో అతివాదం ,
అప్పుడెప్పుడో తలఎత్తింది !
ఉక్కుపాదంతో ఉగ్రవాదాన్ని,
అణిచివేసే ప్రయత్నంలో,
మొహమా టాలు లేవు వారికి,!
షారుక్ ఖానో అబ్దుల్ కలామో
ఎవరైనా ఒకటే మరి!
మొహమాటం తో మెలికలు తిరుగుతూ,
అందరినీ లోనికి వదులుతూ,
ఉగ్రవాదంతో ఉక్కిరి బిక్కిరి అవుతున్నాం,!
కాలసర్పాన్ని మెడలో వేసుకొని
అక్కడి కఠిన నియమాలు చూసి
గుండెలు బాదుకొంటున్నాం!
కఠినంగా ఉండడం చేతగాక
మీరూ మాలాగే కమ్మని శపిస్తున్నాం!

ఉనికి

2009-08-08T08:50:00.000-07:00

చెలీ,
నీ చిరునవ్వులు చూసేవరకూ తెలియనే లేదు
వెన్నెలలొ సిరిమల్లెలు వికసిస్తాయని!
నీకన్నుల కదలికను చూసేవరకూ తెలియనేలేదు,
గండు తుమ్మెదలు ఊయలలూగుతాయని!
నీ పెదవుల అరుణిమను గాంచేవరకూ ఎరుకేలేదు ,
కుంకుమ పూరేకులు వెన్నెలను బంధించగలవని!
నీనెన్నడుము ఒంపులను చూసేవరకూ సమఝే లేదు,
గోదవరికి కూడా మెలికలుంటాయని!
నిన్ను చూసేవరకూ నాకు తెలియనేలేదు,
నా బొందెలో ప్రాణముందని,
అందులోఒక గుండె కొట్టుకొంటూందని!.

పిచ్చి గీతలు

2009-08-02T08:07:00.000-07:00

బెడ్డు మీద పడుకొని ఉన్నాడు వాసు.ఇంతకు ముందే డాక్టరు వాసుకు మత్తు ఇంజక్షను ఇచ్చాడు.వాసును చూస్తూంటే నా కళ్లలో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి.ఇదంతా నాదురదృష్టం కాకపోతేఇంకేమిటి?పదమూడేళ్లు నిండని వాసు కు మతిస్తిమితం తప్పటమేమిటి?
అరఘంట క్రిందట వాసు పరిస్తితి చూసి నా గుండె చెరువై పోయింది.ఎంతమంది పట్టుకొన్నా నిలవటం లేదు. చేతులతో తల బాదు కొంటాడు.జుట్టు పీక్కుంటాడు.పెద్దగా కేకలు పెడతాడు.నిలువు గుడ్లు పడి పోయాయి. కొంతశేపు నవ్వు.అంతలోనే ఏడుపు.కన్న కొడుకును ఇలా చూడటం కంటే నరకం ఏతండ్రికైనా ఇంకేముంటుంది?
నిద్రలో ఎంత ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు వాసు!ఎంత తెలివైనవాడు ఎలాగై పోయాడు.వాసునెంతప్రేమగా చూసుకొన్నాము మేము?అన్ని పరీక్షల్లోను ఫస్టున వచ్చేవాడు.నేను ఉద్యోగరీత్యా ఎక్కువగా క్యాంపుల్లో తిరుగుతుంటాను.ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు వాసు జ్యోతులే నాకు ప్రపంచం.జ్యోతికి ఎనిమిదేళ్లు.సమీర కూడా ఇద్దరుపిల్లలనూ ఎంతో క్రమశిక్శ్ణతో పెంచింది.సమీర సహకారమే లేకపోతే పిల్లలు నాఆశయాలకు తగ్గట్టుగా పెరిగే వారా? అందమైన భార్య ముచ్చటైన పిల్లలుచక్కని సంసారం తలచుకొని నేనప్పుడప్పుడూ గర్విస్తుంటాను కూడా.హాయిగా బ్రతుకుతున్న మమ్ము చూసి కన్ను కుట్టిందేమో ఆ భగవంతుడికి.అందుకే వాసునిలా చేశాడు.

మరో మూడు ఘంటలవరకూ స్పృహ రాదని చెప్పాడు డాక్టర్.ఈలోగా సమీరను చూశి రావాలి.మగాడిని నాకే ఇలాగుంటే ఇక అత్యంత సుకుమారి సమీర ఈపరిస్తితులను తట్టుకో గలదా? ఆమె ధుఃఖానికి అదుపే లేదు.హాస్పిటలు నించీబయటకు నడిచి కన్పించిన ఆటోలో కూలబడ్డాను.
రాత్రంతా నిద్రలేదేమో కళ్ళు మండి పోతున్నాయి.సమీర ఫోనుకాల్తో పూణే నుండీ ఉన్నఫళంగా బయలు దేరాను.ఇక్కడకు వచ్చి వాసు పరిస్తితి చూసి నాహృదయం బ్రద్దలయ్యింది.కానీ వాసు ప్రవర్తన నాకు మూడు నెలల క్రిందటే ఆందోళన కలిగించింది.ఎప్పుడూఏదో ఆలోచిస్తూ కూర్చొనేవాడు.భోజనంకూడా సరిగా చేసేవాడు కాదు.రాత్రి చదువుకోటానికి కూర్చుని నోట్సులో ఏవేవో పిచ్చి గీతలు గీసే వాడు. నేను రెండు మూడు సార్లు కోప్పడ్డానుకూడా! నాకు తెలిసిన ఒకసైక్రియాటిస్ట్ దగ్గర వాసు విషయం చర్చించాను.అతను రెండు రోజులు వాసును జాగ్రత్తగా పరీక్శించి,కొద్దిగా మానసిక బలహీనతకు లోనయ్యాడనీ,క్రమంగా తనే కోలుకొంటాడనీ చెప్పాడు.కొన్ని జాగ్రత్తలు చెప్పి ఏవో మాత్రలు ఇచ్చాడు.వాసు పరిస్తితి ఇంత భయంకరంగా పరిణమిస్తుందని అప్పుడు తెలిసికోలేకపోయాము.
ఆటో ఇంటి ముందాగటంతో ఆలోచనల్లోంచీ బయట బడి ఇంట్లోకి అడుగు పెట్టాను.ఫోనులో ఎవరితోనో మాటాడి అప్పుడేఫోను క్రిందపెడుతూంది సమీర.ఏడ్చి,ఏడ్చి ఆమె కళ్ళు ఉబ్బి ఉన్నాయి.ముఖమంతా ఎర్రగా కందిపోయి ఉంది.జుట్టు రేగి ఎన్నోరోజులుబెడ్డు మీద ఉండి ఇప్పుడేలేచిన రోగిలా నీరసంగా ఉందామె.నన్ను చూడగానే పరుగులాంటి నడకతో ఎదురువచ్చి,"ఎలా ఉన్నాడండీ వాసు?" అంది ఆందోళనగా. "మత్తు ఇంజక్షనిచ్చారు.ఇప్పుడప్పుడే లేవడు.నీవు కొంతసేపయినా విశ్రాంతి తీసుకోలేదా సమీరా?"అన్నాను ఆప్యాయంగా ఆమె జుట్టుసవరిస్తూ.నా గుండెలపై వాలి భోరున ఏడ్చింది సమీర.ఆమె కన్నీళ్ళతో నా షర్టు తడిసి పోయింది.దుఃఖాన్ని కంఠంలో ఎంత నొక్కి పట్టినా నా కళ్ళు సెలఏరులేఅయినాయి.ఆమె జుట్టు తడిసి పోతూంది నాకన్నీటి ధారలతో.ఆమె వీపు నిమురుతూండి పోయాను.అలా యెంతసేపు నిలుచుండి పోయామోతెలియదు.ఎవరిదోదగ్గు విన్పించి ఇద్దరం విడి పోయి గుమ్మం వైపు చూశాము.రాజశేఖర్ నిల్చుని ఉన్నాడు.సమీర లోపలికివెళ్ళి పోయింది.
రాజ శేఖర్ నాప్రాణ మిత్రుడు. నేను ఊర్లోఉన్నప్పుడు మేమిద్దరమూ రోజూ కలుస్తూంటాము.అతను మాకు త్వరలోనే ఫామిలీ ఫ్రెండైపోయాడు.శేఖర్ లోపలకు వచ్చి నా భుజంమీద చేయి వేసి చెప్పాడు
"ఇప్పుడు ఆసుపత్రినుంచే వస్తున్నాను.వాసు నిద్రపోతున్నాడు.డాక్టరుతోమాటాడాను.శాయశక్తులా ప్రయత్నిస్తామన్నారు.ధైర్యంగా ఉండడం కంటే మనం చేయగలిగిందేమీ లేదు"
నాకు శేఖర్ ఆత్మబంధువులా కనిపించాడు. "చాలా థాంక్స్ శేఖర్! మాకు చాలా సహాయంచేస్తున్నావు.సమీర చెప్పింది.ఫోను చెయ్యగానే వచ్చి,వాసూను హాస్పిటల్లో చేర్పించావని.వాసూగోళ్ళు నీ ముఖంపై
బలంగా దిగ బడ్డాయేమో.ఇంకా రక్కులు అలాగే ఉన్నాయి.వాసూ మళ్ళీ మామూలు మనిషౌతాడా!" దీనంగా అడిగాను నేను.నాకు తెల్సు.శేఖర్ దగ్గర ఆప్రశ్నకు సమాధానంలేదుకానీ నాకు ఉప శాంతిని కలిగించేఏదోఒక మాట చెప్తాడేమోనని ఆశ.
"జ్యోతి మాపిల్లల్లో కలిసిపోయింది. మీరు నిశ్చింతగా ఉండవచ్చు" అన్నాడు శేఖర్ మాట మారుస్తూ.కొంతశేపు కూర్చుని వెళ్ళిపోయాడు శేఖర్. సమీర పడగ్గదిలో ఉంది.హాస్పిటలుకు ఫోను చేశాను.
వాసు ఇంకా లేవలేదు.బహుశారాత్రికి లేవకపోవచ్చు. లేవగానే ఫోను చేస్తామని చెప్పారు.టైం చూశాను .రాత్రి పది దాటింది.నిద్ర రావటంలేదు.మనసంతా ఏదోగా ఉంది.పడక గదిలోకెళ్ళాను. సమీరకూడానిద్రపోలేదు.పైకప్పు కేసి చూస్తూంది.కన్నులనుండీ కారిననీరు చెక్కిళ్ళాపై చారలు కట్టింది.నిశ్శబ్ధంగా ఈజీచైర్ లో నడుం వాల్చి తలక్రింద రెండు చేతులూ పెట్టుకొనికళ్ళు మూసికొన్నాను.
వాసు నవ్వుతూ,గెంతుతూ హుషారుగా ఉన్న రోజులు గుర్తుకొస్తున్నాయి.
వయసుకు మించిన తెలివితేటలుండేవి వాసుకు.పుస్తకాలు చదవటమంటే ప్రాణం.మమూలుగా అతని ఈడు పిల్లలకు అర్ధంగాని పుస్తకాలు కూడా చదివి అర్ఢం చేసుకొనే వాడు.కానీ వాసు మనసు చాలా సుకుమారం.చిన్నగా కసురుకొన్నా కూడా ఎంతో బాధ పడేవాడు.అందుకే అతనిలో ఏవన్నా తప్పులుంటే చిన్నగా నచ్చ చెప్పటానికి ప్రయత్నించేవారం నేనూ ,సమీరా.
ఇంత ఆరోగ్యకరమైన వాతావరణంలో పెరిగిన వాసు ఇలా ఎందుకయ్యాడు? మళ్ళీ మామూలు మనిష వుతాడా? అంతా అగమ్యగోచరంగా వుంది.కళ్ళు తెరిచి చూశాను సమీరవైపు.
ఎప్పటినుంచీ చూస్తూందో తెలీదు,సమీర నావైపే చూస్తూంది."నిద్ర రాలేదా?" ఇద్దరి నోటినుంచీ ఒకే ప్రశ్న వచ్చింది.ఇద్దరికీ తెలుసు నిద్రరాదని.
"సమీరా రాత్రి వాసు అలాప్రవర్తిస్తుంటేనీకు భయం వేయలేదా?అంతమంది నర్సులే పట్టుకోలేకపోయారు.ఒక్కదానివి.ఎలాపట్టుకోగలిగావు"
"నిద్రలోనేలేచి కేకలు మొదలు పెట్టాడు.కళ్ళుఎర్రగా అగ్నిగోళాల్లా వున్నాయి.మంచినీరుయిచ్చాను. నాముఖంమీద విసిరికొట్టాడు.చేతికందినవన్నీ నాపై విసిరేయటం మొదలుపెట్టాడు.ఏంచేయాలో తోచక మీ ఫ్రెండు కు ఫోన్ చేశాను.అతను వచ్చి ఎలాగో వాసును పట్టుకొని ఆటొలో హాస్పిటలుకు తీసికెళ్ళాడు.వెనుకే మరో ఆటోలో నేను వెళ్ళాను.అక్కడి నించీ మీకు ఫోను చేశాము."ఆమె చెప్తూంది పైకప్పుకేసి చూస్తూ.
కాటుక కళ్ళు తడిసి ముద్దయ్యి ఇంకాపెద్దవిగా కన్పిస్తున్నాయి.పసి పిల్లవాడు పాఠంఅప్పగిస్తున్నంత శ్రధ్ధగా చెప్తూందామె. ఏదో అడగబోయాను. ఇంతలోఫోను మ్రోగింది.టైం పన్నెండయ్యింది.
పరుగెత్తికెళ్ళి రిసీవర్ ఎత్తాను.సమీర నావెనుకేవచ్చి నిల్చుంది.హాస్పిటలునించీ.వాసూలేచి మళ్ళీగొడవ మొదలు పెట్టాడట.ఇంటికి తాళంవేసి ఇద్దరం బయలుదేరాం.

************ ****************** *************
మేము హాస్పిటలుకు చేరేసరిరికి రాజశేఖర్ వచ్చివున్నాడు.వెలుపలేమమ్మల్ను కలిశాడు.ప్రస్తుతం సమీర వాసుకు కన్పించటం మంచిది కాదనీ, నన్ను మాత్రమే వెళ్ళి చూడమనీ చెప్పాడు.నేను లోనికెళ్ళి వాసును చూసి నిర్ఘాంతపోయాను.వాసును ఇద్దరు నర్సులు చెరొకరెక్కా పుచ్చుకొని ఉన్నారు.వాసు గుడ్లు పైకెత్తి సీలింగ్ ఫాన్ వైపు చూస్తున్నాడు.నేను కొంచెం దగ్గరకు వెళ్ళాను."వాసూ" పిలిచాను.నావైపుకూడాచూడ లేదు.మళ్ళీపిలిచాను "వాసూ".-లాభంలేదు. వాడి చూపులే మారిపోయాయి.నన్ను గుర్తుపట్టలేదు.ఇంకొంచెందగ్గరకెళ్ళి భుజం పై తట్టాను.--అంతే! చివుక్కున తలతిప్పి నా వైపు చూశాడు.గుడ్లు ఎర్రగా వున్నాయి.నాపై ఎక్కువసేపు చూపు నిలపలేదు. అరుపులూ,కేకలూ మొదలు పెట్టాడు.ఆ ఇద్దరికీ వాసును పట్టుకోవటం కష్టమై పోయింది.డాక్టర్ వచ్చాడు. వాసుకు మళ్ళీ మత్తు ఇవ్వబడింది.డాక్టరు వెనుకే అతని రూములోకి వెళ్ళాను నేను."వాసు కేసును పూర్తిగా స్టడీ చేశాను. మీరిచ్చిన వివరాలను బట్టిచూస్తే అతనికి పిచ్చి ఉన్నట్టుండి ఒక్క రోజులో వచ్చిందికాదు.క్రమ క్రమంగా అతని మనసు బలహీనమౌతూ వచ్చింది.ఎవ్వరికీచెప్పుకోలేని ఏదో సంఘటన అతని మనసుపై సమ్మెట పోటులా పదేపదే తగలటం అతని ప్రస్తుత పరిస్తితికి కారణం కావచ్చు.అతన్ని భాదించిన విషయమేదో ముందు తెలుసుకోవాలి.రేపు వాసును ట్రాన్స్ లోకి తీసికెళ్ళి అతని మనసు లోని నిఘూడమైన విషయాలు బయటకు లాగుదాం.ఆ తర్వాత అతను తప్పక మామూలు మనిషౌతాడు". చెప్పి ముగించాడు డాక్టర్.ఆలోచిస్తున్నాను నేను .వాసు ను అంతగా భాదించిన విషయమేమిటో అర్ధంగావటం లేదు.ఆలోచిస్తూ వెలుపలికి వచ్చాను నేను.సమీర ఒకప్రక్కా ,రాజశేఖరం మరోప్రక్కా నిల్చుని ఎదురు చూస్తున్నారు,నాకోసం. "ఎలా వుందండీ, వాసుకి?" "మళ్ళీ మత్తు ఇంజక్షనిచ్చారు.ఈ లోగా ఇంటికి ఒకసారి వెళ్ళివద్దాం."హాస్పిటలుకు రెండు వీధులవతలే ఇల్లు.తను కొంచెంశేపు అక్కడేఉండి తర్వాత వస్తానంది. రాజశేఖర్ ప్రొద్దున్నే వస్తానని చెప్పి వెళ్ళి పోయాడు.
నేనింటికి బయలు దేరాను.అప్పుడు సమయం, రాత్రి రెండయ్యింది.
ఎంత ప్రయత్నించినా నిద్ర రావటం లేదు.ఏమీ తోచక వాసూ చదువుకునే గదిలోకెళ్ళాను.షెల్ఫులోని పుస్తకాలన్నీ చిందరవందరగా పడివున్నాయి.కుర్చీ లాక్కుని కూర్చుని ఒక్కోనోట్సూ చేతిలోకి తీసుకుని చూడసాగాను.నోట్సులనిండాపిచ్చిగీతలు.ఆగీతల్లోఅర్ధాలు వెతకటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.ఆ పిచ్చి గీతల మధ్యలో అక్కడక్కడా ఉన్నవంకర టింకర అక్షరాలు నన్నకర్షించాయి.కుదుర్చుకుని చదవటానికి ప్రయత్నిస్తున్నాను.ఒక నోట్సులోఅనేక పిచ్చిగీతల మధ్య గజి బిజి గా ఉన్న అక్షరాలను అతిప్రయత్నం మీద చదవగలిగాను. ’ రాజశేఖర్ ’ శేఖర్ పేరెందుకు రాశాడు వాసు.వీరిద్దరికీ పెద్ద పరిచయంకూడాలేదే.అనుకొంటూ అత్రంగా ఇంకొక పేజీ తిప్పాను. ;సమీర’ ఆశ్చ్ర్యపోయాను. అమ్మ పేరును రాశాడేమిటి? ఇంకొన్ని పేజీలు తిరగేశాను. ’నాన్న--’
ఆనోట్సులో మరేగీతలూలేవు. మరోనోట్సు తీసికొన్నాను.
ఒక పేజీలో --------రాజశేఖర్-సమీర
మరోపేజీలో---------నాన్న---ఎలా---
ఇంకోపేజీలో---------రాత్రి---
పరిశీలనగా చూస్తేతప్ప ఈఅక్షరాలు ఒక పట్టాన బయట పడవు.అక్షరాలు కుదుర్చుకొన్నాను. భావమే భోదపడటంలేదు. బయట ఆటో ఆగింది.సమీరదిగి నేరుగా తన రూములోకెల్లిపోయింది.కిటీకీలోంచీ తోటలోకి చూస్తూ ఆలోచిస్తున్నాను.బయట వర్శం మొదులయ్యింది.
మబ్బులు విడిపోతున్నాయి. ఇప్పుడిప్పుడె భావం ప్రస్ఫుటమౌతూంది.ఎక్కడో తొలికోడి కూశింది. లైటు వెల్తురులో తోట అస్పష్టంగా కన్పిస్తూంది.నా ఆలోచనలు ఒక ఆఆకృతిదాలుస్తున్నాయ్. తోట లో ఏదో అలికిడయ్యింది.పడకగదివైపు నడిచాను.సమీర ప్రశాంతంగా నిద్ర పోతూంది.హాలులోకెళ్ళి ఫోనుప్రక్కన సోఫాలో కూలబడ్డాను.కళ్ళు మం డి పోతున్నయ్.హ్రుదయం మరిగి పోతూంది. ’రాజశేఖర్-సమీర --రాత్రి--నాన్న ఎలా--’ సమన్వయం కుదిరింది.భావం భోదపడింది.ఫోన్ వైపు చూస్తూ కూర్చున్నాను.
తెల్లవారిపోయింది. ఫోన్ మ్రోగలేదు. పడ్గ్గదిలోకివెళ్ళి చూశాను. సమీర యింకానిద్రలేవలేదు. కిటీకీలోంచీ తోటలోకిచూస్తూ నిల్చున్నాను.ఏదో తళుక్కున మెరిశింది.వెళ్ళి చూశాను. స్లీపింగ్ పిల్ల్స్ బాటిల్.ఖాళీగా ఉంది. రూములోకి పరుగెత్తాను.సమీర ముక్కువద్ద చెయ్యి పెట్టి చూశాను. ఇంకా ప్రాణ ముంది. దిండు కిందనుంచి సగం కన్పిస్తున్న కాగితం మీదపడింది నా దృష్టి.ఉత్తరం .ఇప్పిడు చదివేసమయం లేదు.జేబులోకుక్కుకొని సమీరను చేతులలోకి తీసికొని హాస్పిటలుకు పరుగెత్తాను.’డోసు బాగా యెక్కువయ్యింది,ప్రయత్నిస్తా’మన్నారు డాక్టర్లు.
బయట బెంచీ మిద కూర్చుని ఉత్తరం బయటకు తీశాను. ’క్షమించండి. వాసు ప్రస్తుత పరిస్తితికి పూర్తిగా భాద్యత నాదే.నాప్రవర్తనే వాడిని పిచ్చివాడిని చేశింది.మీరు రాజశేఖర్ నాకు పరిచయంచేసిన దురదృష్ట క్షణాన్నే నాజీవితంమీకు తెలియని మలుపు తిరిగింది.మీరు క్యాంపుకెళ్ళినప్పుడు అతను తరచూ వచ్చేవాడు.మీకు అన్యాయంచేస్తున్నాననే భావం నా అంతరాత్మను కృంగదీస్తున్నా అతని ఆకర్షణ నించీ బయట బడ లేక పోయాను.ఓరోజు వాసు స్కూలునించీవచ్చేసరికి నేను శేఖర్ చేతుల్లో ఉన్నాను. ఆరోజే వాసుకు చెప్పాను, శేఖర్ యిక్కడకు వస్తున్నవిషయం నాన్నకు చెప్ప్వద్దనీ అలాచెప్తే చాలా సమశ్యలొస్తాయనీను.నన్ను క్షమించండి,వాడికి మీరంటే ప్రాణం.నేను సరిగ్గా వాడి ఆబలహీనతను సొమ్ము చేసుకొన్నాను.మీతో చెప్తే మీ ప్రాణాలకు ప్రమాదమని చెప్పాను.మాచేష్టలు వాసు హ్రుదయంపై,ఇంతబలంగా పని చేస్తున్నాయని గ్రహించలేకపోయాను.
వాసును హాస్పిటలులో చేర్చినరోజున నేను ఫోను చేస్తే అతను రాలేదు.ఆసమయంలో అతను ఇక్కడే ఉన్నాడు. కన్నకొడుకు పతనానికి కారణ మయ్యాను.నమ్మిన మీకు ద్రోహం చేశాను. నేను బ్రతుకును కొనసాగించటానికి అనర్హురాలిని. ’
డాక్టర్ బయటకు వచ్చి ’యువార్ లకీ సర్ షి ఈజ్ అవుటాఫ్ డేంజర్’ అని చెప్పాడు.చిన్నగానవ్వుకొన్నాను.నాబిడ్డలు ఎంతో ఆరోగ్యకరమైన వాతావరణంలో పెరుగుతున్నారనుకొన్నాను.జరిగిండేమిటి?
ఇంటికి వచ్చాను.శేఖర్ కు ఫోన్ చేశాను. "సమీర నిద్రమాత్రలు మ్రింగింది.ప్రమాదంలేదు.హాస్పిటల్లో ఉంది. చూసుకో.జ్యోతిని తెచ్చి వదిలి పెట్టు." నామాటలు పొడి గాఉన్నాయి.నాకంఠంలో ఏవిధమైన ఉద్వేగమూ లేకుండా ఎలా మాటాడ గలిగాను-ప్రియ స్నేహితుడితో!
మరో అరఘంటలో వెలుపల బైకు ఆగిన చప్పుడయ్యింది.జ్యోతి నడిచి వస్తూంది. దూరమౌతున్న బైకు చప్పుడు వింటున్నాను నేను-------

ఠ్

నాకూ వ్రాయాలని ఉంది

2009-07-22T08:44:00.000-07:00

నాకూవ్రాయాలనిఉంది
ఆత్రేయగారి ఆలోచనలతో
పద్మార్పితగారి పదగుంభనముతో
రాధికగారి రాగసుధచినుకులతో
పరిమళం గారి సుమధుర గుబాళింపులతో
నాకూకవిత రాయాలనిఉంది.!
ఉష గారి అదృశ్యమైన బ్లాగుఅందాలలా
నేస్తం గారి నెయ్యం ,తాడేపల్లి కయ్యం
సృజనగారి ఆషాడమాసంలా
మురళి గారి నెమలికన్నంత అందంగా
కొత్తపాళీ కబుర్లంత తియ్యగా
మధుర వాణి గారి చిత్రమంతస్వచ్చంగా
నాకూ కవిత రాయాలనుంది!

మాటాడు కొందాం రా !

2009-07-17T02:27:00.000-07:00

మనదేశ ప్రధానీ,పాకిస్తాను ప్రధానీ అప్పుడప్పుడూ మాటాడు కొంటూంటారు.ఈమాటలపేరు చర్చలు.అన్ని పత్రికలూ హెడ్ లైన్స్ ఇదే వార్త.
పత్రికలకు రెండు రోజులు న్యూసుకు ఢోకా లేదు.ప్రజలందరి ఉత్కంఠను జాగ్రుతం చేస్తాయి.ఈ తంతు ఈరోజుది కాదు.ఇప్పటికి ముప్పై ఏళ్లనుంచీ జరుగుతున్నదే.వెనక్కు తిరిగి చూసుకొంటే ఈ మాటల(చర్చల)వల్ల ఒరిగిందేమీ కన్పించదు.బహుశా వారిద్దరూ ఇలా మటాడు కొంటారేమో!
మ.ప్ర(మనప్రధాని) పా.ప్ర(పాకిస్తాన్ ప్రధాని)

మ.ప్ర. హల్లో!బాగున్నరా?
పా.ప్ర బాగున్నానండీ.మీరెలాగున్నారు.మీదేశమెలాగుంది?
మ.ప్ర. అంతా బాగుందండీ.ఏమిటీ?మీగొంతు కొంచం భారంగా ఉందీ.ఆరోగ్యం బాగాలేదా?
పా.ప్ర. కొంచెం జలుబు చేసిందండీ.ఇంకేం లేదు.చెప్పండి .ఏమిటి విశేషాలు?
మ.ప్ర . ఏంలేదు .చాలారోజులైందికదా,పలకరించివెళ్దామని.
పా.ప్ర. నాక్కూడా ఎవరైనా వచ్చి మాటాడితే బాగుండు ననిపిస్తూండింది.తెగ బోరుగా ఉందనుకోండి.
మ.ప్ర .నాక్కూడా విసుగ్గా ఉందం డీ.దీనికి తోడు మాదేశంలో ఈమద్య టెర్రరిజం ఎక్కువయ్యింది.
పా.ప్ర. ఆగొడవలన్నీ ఇక్కడ కూడా తేకు బాబూ.అసలే తలనొప్పిగా ఉంది.
మ.ప్ర. నాకు మటుకూ తేవాలని సరదానా? అటుచూడండి.......(మూలనున్న టీవీ వైపు చూపాడు.అది భారతదేశపు చానల్ లో న్యూసు
"ఇండియా కూ పాకిస్తానుకు మద్య ముమ్మరంగా చర్చలు సాగుతున్నాయి.కాష్మీరు, ఉగ్రవాదం ఈచర్చల్లో ముఖ్యంగా చోటు చేసు కొంటాయని
భావిస్తున్నారు" )
పా.ప్ర .అదిసరే, ఇంతకీ మీ పాప ఏంచేస్తూంది?చదువు పూర్తి చేసిందా?
మ.ప్ర. మొన్ననె పూర్తయ్యింది.తను కూడా రాజకీయాల్లోకి రావాలనుంది.
పా.ప్ర. ఇంకేం.కాబోయేప్రధాని అన్నమాట.మావాడికే చదువబ్బలేదు.మొన్ననే టెర్రరిస్టు ట్రైనింగు పూ ర్తి చేసుకొని బయటకు వచ్చాడు.ఏదేశానికి పంపాలా అని ఆలోచిస్తున్నాను.టెర్రరిస్టులు పట్టుబడ్దా క్షేమంగా ఉండగలిగే దేశం ఏదా అని చూస్తున్నాను.(మ.ప్ర.వైపు అదోలా చూస్తూ)
మ.ప్ర. ఈసారి వర్షాలే లేవు గదా? ఇంతకు ముందెప్పుడూఇలా లేదు.
పా.ప్ర. ఇప్పుడిప్పుడే మొదలయ్యాయి.అన్నట్టు కంబక్త్ ఇష్క్ సినిమా చూశారా!చాలాబాగుందికదా?
మ.ప్ర . అవును.మాపాప చెప్పింది.కరీనా చాలా లవ్లీ గాఉందట గదా.చూడాలి.
పా.ప్ర .మీకోసం హై టీ అరేంజి చేశాను. లేద్దామా?
మ.ప్ర. ఓకే. ఓకే
రెందు దేశాల్లో జనాలు టీవీ లముందు గుమిగూడి ఆదుర్దాగా చూస్తున్నారు."ఇద్దరు ప్రధానులూ టీ కోసం చర్చలు కొంతసేపు నిలిపివేశారు.టీ తర్వాత చర్చలు మళ్ళీకొనసాగుతాయి"...న్యూస్ .......టీ తర్వాత
మ.ప్ర. టీ బాగుందండీ.ఏమి పొడి?
పా.ప్ర . మాకోసం ప్రత్యేకంగా చేయిస్తాము.మీరు వెళ్ళేప్పుడు ఒక ప్యాకెట్ తీసికెళ్ళండి.
మ.ప్ర .వద్దులెండి.ఎవరైనా చూస్తేబాగోదు.బయట ప్రెస్సు వాళ్ళు ప్రాణాలు తీ స్తారు.ఏంచెబుదాం?
పా.ప్ర . చర్చలు ఒక కొలిక్కి రాలేదనీ,మళ్ళీ కలుసుకొంటామనీ చెబ్దాం.
మ.ప్ర. భలే బాగుందే. అలాగే.......
ఇద్దరూ లేచారు. బయటకు రాబోతూ ఆగాడు పా.ప్ర
పా.ప్ర. అన్నట్టు..మాదేశం వాడు పేరేందీ ఆ.. కసబ్ అనుకొంటా మీరు జైల్లో పెట్టారట గదా.అతన్ని విడిపిస్తే బాగుంటుంది
మీరు బాగా చూసుకోరని కాదూ! అయినా ఇక్కడకు పంపితే బాగుంటుంది.
మ.ప్ర. అలాగే!అదేం భాగ్యం. ఇద్దరూనిష్క్రమించారు.

త్వరలో మళ్ళీ చర్చలు. రెండు దేశాల మధ్య సమశ్యలు పరిష్కారం అయ్యే సూచనలు......పత్రికల్లో హెడ్ లైన్స్

యువ తరం

2009-07-02T09:28:00.000-07:00

ఇది ఈ నాటి యువతరం
పట్టింది దీనికి గ్రహచారం !

వ్యక్తిత్వాన్నిఅమ్ముకొని ,
విలువలను చంపు కొని ,
యాచన తో జేబులు నింపుకొని
కుంటుకుంటూ నడుస్తూంది
ఇది ఈ నాటి యువ తరం
పట్టింది దీనికి గ్రహ చారం!

అదుగో ,కట్నం తో భర్తను కొని
విధి లేక అతని చేయి పట్టుకొని
అతని ప్రక్కనే నడుస్తున్నది
విధి వంచిత ఆ చెల్లి!

ఆలోచన లేదు,ఆవేశం తప్ప
సిద్ధాంతాలు లేవు ,చిల్లర బుద్ధులు తప్ప
ఆశయానికి అర్ధం తెలీదు
ఆశలకు మాత్రం లోటులేదు
ఇది ఈ నాటి యువతరం
పట్టింది దీనికి గ్రహచారం!

బాధ పడుతూ కొంటారు భర్తల్ని
ఈరోజు అమ్మాయిలూ
డబ్బు పోతు న్నందుకు కాదు బాధ
ఎవ్వరికి అర్ధం కానిదీ వ్యధ !

ఈరోజు డబ్బు పెట్టి ఒక వస్తువు కొంటాం
రేపు లాభానికి దాన్ని అమ్మివేస్తాం!
లక్షలు కుమ్మరించి కొన్న భర్తను
అమ్ముకొనే అధికారం లేదు ఆమెకు,
ఖస్సు మంటుంది సమాజం,
బుస్సు మంటుంది భర్త కోపం ,
ఉసూరు మంటుంది ఆమె ప్రాణం !

కొంత డబ్బు పెట్టి ఒక ఎద్దును కొంటాం
వాకిటిలో కట్టేసి గడ్డి వేసి నీరు పెడతాం!
చెప్పినపని చేస్తుంది ఆ ఎద్దు,
వృధాగా పోదు దానికి పెట్టిన డబ్బు!

లక్షలు క్రుమ్మరించి భర్తను కొన్నది ఆమె ,
అయినా ఆమెకు అతడే అధికారి!
చెప్పిన పని చేయడు అతడు,
పైగా పురమాయిస్తాడు పనులను.
కూడదను కొంటునే పోల్చుకొంది ఆమె,
ఆ యెద్దునూ,ఈ భర్తనూ
ఈ భర్త కంటే ఆ ఎద్దు నయం కదా!
ష్ష్!అయినా ఆ మాట అనకూడదు గదా!

చిల్లర కోర్కెలు కోరుతున్న చిల్లర భర్తను
చికాకుగా చూస్తుంది ఆమె!
శపిస్తుంది ఈ మగ జాతిని
ఎ పశువులు గానో మారిపొమ్మని !

చదువు పెరిగితే సంస్కారం పెరగాలి,
సంస్కారం తో బాటు హృదయం ఎదగాలి,
ఎదిగిన హృదయం ఆలోచించ గలగాలి
అదీ చదువు లోని పరమార్ధం!

కానీ ,

చడువునుబట్టి కట్నం పెరుగుతుంది ,
యువకుల బుద్ధి మందగిస్తుంది .
అమ్ముడు పోతారు ఆడువారికి,
అభిమానం అడ్డు రాదు వీరికి !

అందమైన ఓ చెలీ
అందుకో నాచేయి
కట్టు బట్ట లతో బయలు దేరి రా
కట్టుకొందాము ఓ పొదరిల్లు
ఆ గృహసీమ కు నీవే రాణివి
ఇక పై నా జీవిత భాగ స్వామివి !
అనగలిగిన యువకుని స్త్రీ ప్రేమిస్తుంది,
అతని గుండెలపై సేద తీర్చు కొంటుంది
అతడే నిజమైన భర్త,
మగ జాతికి మణిపూస!

మధుర భావం

2009-06-17T07:00:00.000-07:00

చల్లని వెన్నెల రేతిరి
మెత్తని మావి చిగురుల పక్క పయిన
పవ్వలించాను నేను ఇహము మరచి
కోయిల కూత వినిపించింది
కుహు కుహూ కుహూ మని !

భరించలేని ఒంటరి తనము
ఎర్రని నా కన్నులలో తెల్లని వెన్నెల
అనిపించింది నా మనసుకు
ఎలా ఎలా ఎలా అని!

మెత్తని ఓ మధుర హస్తము
మూసింది నా రెండు కన్నులను
మత్తుగా తొలగించాను చేతులను
హత్తు కొన్నాను నా గుండెలపై
ఆ గుండెల లోపల వొకటే లయ
చెలి చెలీ చెలీ అని!

ఎర్రని మెత్తని అధరాలను
ఆశగాచూస్తున్న నన్ను
ఆగమన్నట్లు చూసింది
ఆపైన నవ్వింది
గల గల గల మని!

జ్యోత్స్నాభిసారిక నా చెలి
పవ్వలించింది నా గుండెలపైనమరి
పరవశించి అనుకొన్నది నా మనసు
నిలిచిపో గూడదా ఈ సుఖం
ఇలా ఇలా ఇలా అని!

ఎంతో సేపు గడువలేదు
కొంత సేపైనా నిలువలేదు
దిగ్గున లేచింది నాపైనుండి
మొగ్గై పోయింది వొక్క క్షణం
దగ్గుత్తికతో పిలిచాను
చెలి చెలీ చెలీ అని!

నల్లని కన్నులు పైకెత్తి
వోరగంట నన్ను చూసి
కదిలించింది కను రెప్పలను
తప టప టప మని!

కూడని పనులను చేసానా
రాగూదని తలపులు వచ్చాయా
భావ గర్భితము నా మనసు
రాగ రంజితము నీ సొగసు
ఎందుకు విడదిసావు ఈ కౌగిలి
ఊరక వుండనివ్వదు నన్ను ఈ జాబిలి!

ఎర్రని పెదవులు కదిలించి
తెల్లని నవ్వును నవ్వింది
మల్లె పూవులు తురిమిందేమో
మత్తెక్కించింది నన్నాప్రక్రుతి !

రయమున నాపై వంగింది
పెదవులు నాలుగు కలిపింది,
వడిగాలేచి వెళ్ళింది
చెంగు చెంగు చెంగు మని!

వెళ్లి పోయింది నా చెలి
మబ్బులు కమ్మిన ఆకాశంలో
తటిల్లున మెరసిన మెరపు తీగెలా
వెళ్తూ వెళ్తూ చెప్పింది
"రేపు","రేపు","రేపు" అని!

రేయి గడిచి పోయింది
బాధ మిగిలి పోయింది
నిదుర లేని నా కనులు
దాల్చినాయి అరుణిమను!!!

క్షమించు ప్రియా-2

2009-06-12T10:43:00.000-07:00

ఉహల పల్లకిలో ఊరేగుతూ
ఆశల లోకంలో విహరిస్తూ,
ఆర్తిగా నీకోసం ఎదురుచూస్తూ ,
ఒళ్లంతా కళ్లు చేసుకొని
మనసంతా నిన్నే నింపుకొని,
వాకిలిలో నిల్చుని,నిల్చుని,
విసిగివేసారి,నీపై అలిగి,
అర్థరాత్రి అలిసి ఇల్లుచేరిన నిన్ను
ఎన్నిమాటలన్నానని?
ఈదుర్భర మౌనాన్ని విడనాడి
నన్ను క్షమించు ప్రియా!

క్షమించు ప్రియా! 1

2009-06-07T09:19:00.000-07:00

గుండెలనిండా తొణికిస లాడేప్రేమను
నాపై కుమ్మరించేందుకు సన్నధ్ధుడవై
సంధ్యవేళ రొప్పుకొంటూ రోజుకొంటూ
తలవాకిటి తలుపు తడితే,
బెత్తెడు మల్లెలు తేలేదని నీపై అలిగి
ఖండికనై నీపాలిటి చండికనై,
నీమనసు తూట్లు పొడిచినందుకు
నన్ను క్షమించు ప్రియా!

న్యాయ స్థానాలు

2009-06-03T06:08:00.000-07:00

భారత దేశం లో కోర్టులు
ఆపేస్తాయి పేదల హార్టులు!
ఏళ్ళు గడిచినా దొరకదు న్యాయం
వాదనల్లో పస శూన్యం!
రోజులుతరబడి కోర్టులుమూత
పేరుకు పోతున్నకేసుల మోత!
రాజకీయ కేసులంటే ఆరునెలల్లో తీర్పు
సివిలు కేసు వేశావో కావాలి నీకు ఓర్పు !
పెన్షను కోసం కోర్టుకు వెళ్ళిన ఉద్యోగికి
కాటిమీదకు చేరుతాయి కాగితాలు!
స్కూళ్ళతో పాటు కోర్టులకు సెలవులిక్కడ
మూతబడ్డ కోర్టుల్లో చిల్లి బడ్డ జేబుల్తో
పిచ్చివాళ్ళ వలె న్యాయం కోసం ప్రజల వెదుకులాట,!
కళ్ళకు గంతలు కట్టుకొన్న ధర్మదేవత ,
నోటికి టేపులు వేసుకొన్న జడ్జీలు.
పీక్కుతింటున్న లాయర్లు,
అయోమయంలో జనాలు !
ఇదీ ఈ దేశంలో న్యాయవ్యవస్థ!

కన్నీటి తో కాసులు.......

2009-05-22T08:12:00.000-07:00

కన్నీటి తో కాసులు సంపాదిం చటమెలాగో మీ కెవరి కన్నా తెలుసా !
తెలీకపోతే డబ్బు సంపాదనలో మీరు చాలా వెనుక పడి ఉన్నట్లే .
ఎలాగో తెలుసుకొందాం నాతో రండి!ముక్కున వేలేసుకోవటానికి సిద్దం కండి!
ఇక వెళ్దామా ...ఒన్,టూ,త్రీ ......
ఎవరికై నా ఓటమి ఎదురైనప్పుడు మనసు పాడవుతుంది .ఎవ్వరినీ చూడాలని పించదు.
ఒంటరిగా ఉండాలని అన్పిస్తుం ది.కనీసం కొద్ది రోజు లు స్నేహితులుకు కూడాదూరంగా ఉండాలని కోరుకొంటాము.
ఇది సహజం. పెద్దలకైనా,పిల్లలకైనా!
ఎలక్షన్ రిసల్టు లు వచ్చిన తర్వాత కెసిఆర్ ,ముహం చాటేయడానికీ,అల్లు అరవింద్ అడ్రసు లేకపోవటానికి
ఇదే కారణం.క్రికెట్ లో ఓడిన జట్టు కెమరాకు ముఖం చాటేస్తుంది.వాళ్ళను తప్పుపట్టలేం. ఇది మానవ సహజం.
పెద్దవాళ్ళకే ఇలా ఉంటే ఇక పిల్లల సంగతేమిటి?ఎంత డిప్రెషనుకు లోనవు తారు?
కొన్ని చానల్సు లో పిల్లలకు పాటల పోటీలు నిర్వహిస్తున్నారు.మంచిదే.
ఆ పోటీలోఓడిపో యిన పిల్లలు కన్నీరు మున్నీరుగా ఏడుస్తారు.
ఆక్షణాలు చానల్ స్వంత దారులకు ఎంతో విలువైనవి.కాసులు రాల్చేవి.
కెమరా లన్నీ జూం అవుతాయి,ఏడ్చే పిల్లల ముఖం మీదికి .
గెలిచిన వాళ్లు మనకు కనిపిం చరు.పాపం!ఎందుకు గెలిచామా అని ఓ మూలన నిల్చుం టారు.
వారుకాదు మనకు కావలసింది.వారి కళ్ళల్లో మెరిసే మెరుపు ఎవరికి కావాలి?
ఓడిన వారి కళ్ళల్లో నీరు మనకు ముఖ్యం.ఎంత ఎక్కి ఎక్కి ఏడుస్తున్నారు,ఎంతకన్నీరుకారుస్తున్నారు?
ఏ యాంగిల్ లో నుంచి ఎక్కువ కన్నీరు చూపించవచ్చు ,అది ముఖ్యం.
కేమరాలన్ని ఏడ్చే పిల్లల ముఖం మీదే !ఎంత శాడిజం!
స్కూలు పరీక్షలో ఫెయిలయి తే ఆత్మ హత్యల దాకా పోయే సున్నిత మనస్కులు పిల్లలు.
వారి పరాజయాన్ని సొమ్ము చేసుకోవాలను కొనే వాళ్ళను ఏమనాలి?
మనకు కడుపులో దేవినట్టు ఉంటుంది.నిజమే.నాకనిపిస్తుంది.ఈ పోటీలన్నీ ఓడేవారి కోసమేనేమోనని .
ఏరి! గెలిచిన వారెక్కడ?ఇదంతా చదువు తుం టే మీకు కడుపు లో ఎలాగో ఉందా?
అయినా సరే!కన్నీటి తో కాసులు సంపాదిం చట మెలాగొ తెలిసిందిగా ! అంతే చాలు!!!!

కొసమెరుపు .....
అడ్వర్ టైస్మెంట్...’వచ్చేవారం ఎవరు ఎలిమినేట్ అవుతారో (ఎంతకన్నీరు కారుస్తారో)తప్పక చూడండి
లేత కన్నీరు రుచి మరిగిన మనం అన్ని రోజులు ఎలా వేచియుండడం?

కసబ్ నవ్వాడు

2009-05-20T07:11:00.000-07:00

కసబ్ నవ్వాడు.
'ఎక్కడిదీ లత్తకోరు జ్ఞానమని'
ప్రపంచం లో మరే సమస్యా లేనట్లు
మనం బుర్ర బద్దలు కొట్టు కొంటుంటే
నత్త నడక నడుస్తున్న మన న్యాయ వ్యవస్థను చూసి
కసబ్ నవ్వాడు!
రాజీవ్ గాంధి పోయినప్పుడు మొదలై
ప్రభాకరన్ పోయినా తేలని కేసును చూసి
తీర్పులివ్వకుండా నిద్రలో జోగుతున్న జడ్జీలను చూసి,
న్యాయ వాదుల సమ్మెలతొ మూతలు పడుతున్న కోర్టులు చూసి,
మేడులు పడుతున్న కేసులు చూసి ,
తారుమారవుతున్న సాక్షులను చూసి,
కసబ్ నవ్వాడు!
తంతే బురెలబుట్టలో పడ్డట్టు
భారత దేశం లో పడ్డ తన అదృష్టం తలచుకొని ,
కసబ్ నవ్వాడు!
పట్టుబట్ట మొదట్లో చంపెయ్యమన్న తన ముర్ఖత్వాని తలచుకొని,
తన జీవితానికిక డోకా లేదని తెలుసుకొని,
కోపంతో ముద్దుగా మందలిస్తున్న జడ్జీలను చూసి
గారాం చేస్తూ , మారాం పొతూ ,
మళ్ళీ కసబ్ నవ్వాడు!

నేనెందుకిలా -4

2009-05-08T04:04:00.000-07:00

అంతే హాలంతా గందరగోళమైపోయింది.అందరూలేచి పరుగెత్తసాగారు.జనమంతా చెల్లచెదురై పోయారు.ఆతొక్కిసలాటలో ఏంజరుగుతోందోతెలీటం లేదు.ఎవరు ఎక్కడున్నారో అర్ధంకావటంలేదు.పులిపిచ్చిపట్టినట్టు నాలుగు మూలలకూ పరుగెడుతూంది.చిన్నపిల్లలు పెద్దవాళ్ళకాళ్ళక్రింద పడి నలిగిపోతున్నారు.సింధుజ నాన్నగారు సింధుజను ఎత్తుకొని బయటకు పరుగెట్టేశాడు.నేను నిశ్చల చేతిని గట్టిగా పట్టుకొన్నాను.మాప్రెండ్సందరినీ అలాగే ఒకరి చెయ్యి ఒకరు పట్టుకొమ్మని గట్టిగా అరిచి చెప్పాను.పులి అన్ని దిక్కులూతిరుగుతూ మావైపు దూసుకు రాసాగింది.అందరం పెద్దగా యేడుస్తున్నాం.ఈ జీవితంలో ఇధే ఆఖరు రోజేమో -నా మాటలు వినివీరంతా సర్కసుకు వచ్చారు.
నా ప్రాణాలు పోయినా ఫర్వాలేదు.వీరిని కాపాడాలి.నాలో వెర్రి ఆవేశం ప్రవేశించింది.అంతే! ఎటువంటిపరిస్తితుల్లోను చేతులు వదలవద్దనిఅరిచి చెప్పాను.వేగంగా ద్వారం వైపు పరుగెట్టాను.సర్కసు నిర్వాహకులందరూ వలలు పట్టుకొని రంగంలోకి దిగారు.పులిని పట్టటానికి ప్రయత్నాలు మొదలు పెట్టారు.మేము ఎలాగో బయట పడి పోయి టెంటుకు దూరంగా పరుగు లంకించుకొన్నాము

*** *** ***
ఆరోజు ఈవినింగ్ పేపర్లలో అంతా ఇదే న్యూసు.సర్కసు నిర్వాహకులను పోలీసులు అరెస్టు చేశారు.
అక్కడ జరిగిన తొక్కిసలాటలో ఇద్దరు పిల్లలు చనిపోయారు.వింత ఏమిటంటే పులి ఒక్కరిని కూడా చంపలేదు.మా వీధంతా ఒకటే గోలగా ఉంది.
నా ఫ్రెండ్స్ పేరెంట్సు వచ్చి నాకు థాంక్సు చెప్పారు.సింధుజ తండ్రి గారిని అందరూతిడుతున్నారు,చిన్నపిల్లలను వదిలేసి తనదారిన తాను పరిగెత్తి పోయినందుకు.అతను చేసింది తప్పో రైటో అప్పుడు నాకు తెలీలేదు.ఆతర్వాత ఆవిషయం నేనాలోచించలేదు.---
రెండవరోజు స్కూలులో అంతా ఇవే కబుర్లు. టీచర్సందరూ నన్నభినందించారు.సింధుజ మాత్రం దూరదూరంగా ఉంది, బహుశా వాళ్ళ నాన్న చేసిన పనికి సిగ్గు పడుతూందేమో! కానీమేము ముందే అనుకొన్నాము సింధుజదగ్గరఎవరూ ఆ విషయంఎత్తగుడదని .సాయంత్రం అందరూఇళ్ళకు వెళ్ళేముందు సింధుజ నాదగ్గరకు వచ్చింది.దానికళ్ళు బాగా వాచి వున్నాయి.ఎర్రగా మంకెన పూవుల్లాగా ఉన్నాయి."సారీ బృందా! మానాన్న అలా చేసి ఉండ కూడదు..." ఏడుపు తో దాని గొంతు పూడుకు పోయింది.
నేను దాని భుజాలు గట్టిగా పట్టుకొని నా కేసి హత్తుకొన్నాను. ఆహా! స్నేహబంధం ఎంత మధురమైనది.నా కళ్ళల్లోంచీజారిన కన్నీరు దాని భుజాలు తడిపేసింది.ఈసంఘటన మా అందరిమధ్యన ఉన్న స్నేహ భంధాన్ని ఇంకా పటిష్టంచేసింది.
ఒక ఆదివారం నిశ్చల నన్ను వారింటికి ఆహ్వానించింది.రోజంతా ఉండేట్టు రమ్మంది.ఇంకెవ్వరినీపిలవలేదు.
కానీ ఆ ఆదివారం నాజీవితగమనాన్ని మార్చివేస్తుందనీ,సాఫీగా సంతోషంగా సాగిపోతున్న నా జీవితంలో ఆలోచనా తరంగాలను రేపుతుందనీ,నిశ్చలను నా ప్రాణ సఖిని చేస్తుందనీ ఊహించలేకపోయాను.
అందుకే ఆ ఆహ్వానాన్ని అంగీకరించాను..........
మిగిలిన భాగాలకోసం ఇక్కడ నొక్కండి

నేనెందుకిలా -3

2009-05-08T02:55:00.000-07:00

అందచందాలను గురించి నాకప్పుడు పెద్దగా తెలీదు గానీ ఇప్పుడనిపిస్తూంది,నిశ్చల చాలా అందంగా ఉండేదని.
నాది సాధారణ మైన అందం అనుకొంటాను.ఆడపిల్లలు అందంగా ఉండాలని నా కప్పట్లో తెలీదు.నేనెప్పుడూ అందాలకు మెరుగులు పెట్టుకొన్న గుర్తు లేదు.నిశ్చల కూడా పెద్దగా అలంకరించుకోదు కానీ సహజంగానేఅందంగా ఉండేది.
ఓరోజు మాగ్రూపు అంతా సర్కసుకువెళ్ళాలని ప్లాను వేసుకొన్నాం.మరోఇద్దరు ఫ్రెండ్సుమాతో కలిశారు.కానీ చిన్న పిల్లలం కదా! పెద్దవాళ్ళ తోడు లేకుండా ఎలా పోవటం.అందరం ఇళ్ళల్లో మా కోరిక వెళ్ళడించాము.చివరకు సింధుజ నాన్న గారు మాతోవచ్చేట్టు నిర్ణయమైపోయింది.మేమంతా సంతోషంగా స్కూలునించీ ఇళ్ళకు చేరుకొన్నాము. ఆరుగంటలకు షో.అందరంరెడీ అయి సింధుజ ఇంటికి చేరిపోయాం. నిశ్చల కొంచెంఆలశ్యంగా చేరింది.వాళ్ళనాన్న బైకులోతీసుకువచ్చి వదలి వెళ్ళాడు.ఆరోజు నిశ్చలను చూస్తే నాకే చాలా ముచ్చటేసింది.సింపుల్ గా తయారయ్యింది కానీతీర్చి దిద్దినట్టున్న ముఖం కడిగిన ముత్యంలాగా స్వచ్చంగా ఉంది.
ఆడపిల్లలందరం రంగు రంగుల బట్టలేసుకొని గోల గోల గా సర్కసుకు బయలుదేరాం, రెండు ఆటొల్లో.శింధుజ నాన్నగారు
(పేరు సరిగా గుర్తులేదు)ఆటోడ్రైవర్లకు ఏవో ఇన్స్ట్రక్షన్లు ఇచ్చ్డాడు.ఆటోలువేగంగా దూసుకెళ్తున్నాయి.......
సర్కసు టెంటు దగ్గరకు చేరుకొన్నాము.సింధుజ నాన్నగారు కౌంటరు దగ్గరకు వెళ్ళాడు,టిక్కెట్లు తేవటానికి.
అందరం కోలాహాలంగా లోపలకు జొరబడ్డాము.హాలంతా అప్పటికేనిండి పోయి ఉంది.ముందువరసలుమాత్రం కొన్ని ఖాళీలు ఉన్నాయి.
అందరం మూడోవరసలో కూర్చున్నాము.సింధుజ నాన్నగారు చివరలో కూర్చొన్నారు.తర్వాత సింధుజ,ప్రక్కన నేను,నాప్రక్క నిశ్చలఅలా కూర్చొన్నాము.
షో ఆరంభమయ్యింది.రకరకాలవిన్యాసాలనుఆశ్చర్యంగా కళ్ళు పెద్దవి చేసుకొని చూస్తున్నాము.నిశ్చలయితే నాచేయి పట్టుకొనిగట్టిగా నొక్కేస్తూంది టెన్శనుతో.హాల్లోసగానికిపైగా చిన్నపిల్లలేఉన్నారు.జోకరు చేష్టలకు అందరం పెద్దగానవ్వుతున్నాము.సందడిసందడిగాఉంది. నిశ్చ్లల నాచెవి దగ్గరకు వంగి మెల్లగా చెప్పింది."థాంక్స్ బృందా! ఈప్రోగ్రామ్ పెట్టినందుకు.నాకు చాలా సంతోషంగా ఉంది."
నా చేతిని ఆప్యాయం గా నొక్కింది.అంత సంతోషంలోకూడా నాకళ్ళు చెమర్చాయి.
ఒక పెద్ద ఏనుగు స్టేజీ మీదకు వచ్చింది.అది మావటి వాడు చెప్పినట్టు వింటూంది.చివర్లో నాలుగుకాళ్ళు ఒక పెద్ద బంతిమీదపెట్టి నిలబడినప్పుడుఅందరూసీట్లలోంచీలేచి చప్పట్లు కొట్టారు.అరుపులతోహాలు మార్మోగిపోయింది.కోతుల చేష్టలు సరేసరి.అందరినీ కడుపుబ్బా నవ్వించాయి.అప్పుడు ఒక పులిని స్టెజీ మీదకు తీసుకొనివచ్చారు.ఒకతను చేతిలో జాటి తో దాన్నిఅదిలిస్తున్నాడు. అతన్ని ఏమంటారో నాకు అప్పుడేకాదు,ఇప్పటికీ తెలీదు.పులి విన్యాసాలు ప్రారంభించింది.అతను చెప్పినట్టు వింటూందది.ఒక ఆడపిల్ల వచ్చి పులి నోట్లో తల పెట్టి ఒకనిమిషం సేపుంచినప్పుడు హాలంతా నిశ్శబ్ధమైపోయింది.అందరూ భయ భ్రాంతులై కళ్ళు పెద్దవి చేసుకొని చూస్తూండి పోయారు.
ఆమె తల బయటకు తివ్వగానే చప్పట్లతో హాలు మార్మ్రోగిపోయింది. సింధుజ ఒకప్రక్క,నిశ్చల మరోప్రక్కా నా చేతులు పట్టుకొని గట్టిగా నలిపివేశారు.పులి ఫీట్సు అయిపోవచ్చాయి.ఆజాటీ పట్టుకొన్నతను ప్రేక్షకులవైపు తిరిగి అభివాదం చేస్తున్నాడు.అతని వెనుక పులి నిల్చుని ఉంది.దాని కళ్ళు ఎర్రగా అగ్ని గోళాల్లాఉన్నాయి.అది నోరంతా తెరిచి భయంకరంగా అరిచిందోసారి.ఆ శభ్ధానికి హాలు దద్దరిల్లి పోయింది.పులి చెంగున ఒక్కగెంతు గెంతి క్రిందకు దూకేసి ప్రేక్షకుల్లోకి పరుగెత్తింది.......

నేనెందుకిలా--2

2009-05-07T23:31:00.000-07:00

వంటింట్లో అమ్మ హడావుడిగా ఉంది.అన్నయ్య స్నానంచేసేసి స్కూలుకు రెడీఅవుతున్నాడు.చెల్లి అమ్మ వెనుకేతిరుగుతూ ఎందుకోమారాం చేస్తూంది.నాన్న వరండాలో గ్రిల్ల్సు ప్రక్కన కూర్చుని పేపరు చదువుకొంటున్నాడు.నేను గవర్నమెంటు స్కూలులో ఆరవ తరగతి చదువుతున్నాను.ఇంగ్లీషు మీడియం."బృందా! లేచావా?త్వరగా రెడీ అవ్వు.ఇప్పటికే ఆలశ్యమయ్యింది."అని నాకు చెప్పి చెల్లెలిపై కోప్పడుతూందెందుకో.అన్నయ్య ఏదోపని చేసుకొంటూ కనుకొలుకుల్లోంచీ నావైపు చూశాడు.అమ్మా నాన్నా వాడి కన్నా నన్ను బాగా చూసుకొంటారని వాడి అభిప్రాయం.అందుకే అప్పుడప్పుడూ అలా చూస్తూ ఉంటాడు. బాత్రూంవైపు పరిగెత్తాను.

స్నానంచేసియూనిఫాం వేసుకొని అన్నంతినడానికి రెడీగా డైనింగ్ టేబులు దగ్గరకు చేరాను.తొమ్మిదిన్నరకు స్కూల్లో ఉండాలి.ఈరోజు చెల్లి స్కూలుకు ఎగ్గొట్టేలా ఉంది. అది మాస్కూలులోనే నాలుగు చదువుతూంది.నాతోనేతీసుకెళతాను.ఒక రోజు వస్తే నాలుగు రోజులు రాదు.అన్నయ్య ,అన్నట్టు వాడిపేరు శివకుమార్.అందరూవాడిని శివా అని పిలుస్తారు.నాప్రక్కన కుర్చీలో వచ్చి కూర్చున్నాడు గంభీరంగా.-నేను నీకంటే పెద్ద అన్నభావం వాడి ప్రతి కదలికలోనూ కన్పింప చేస్తాడు వాడు.
పుస్తకాల సంచీతగిలించుకొని పరిగెత్తాను.మాస్కూలు నాలుగు వీధులవతల ఉంది.పెద్ద కాంపౌండులో పెద్ద బిల్డింగులో ఉంది మా స్కూలు.ఇది అమ్మాయిలకు ప్రత్యేకం.శివా, బాయిస్ స్కూల్లో చదువుతున్నాడు.కాత్యా,దీపికా,సింధుజా నా స్నేహితులు.నన్నుస్కూలు వైపుకు లాగే అయస్కాంతాలు వాళ్ళు.ప్రేయరుముగించి ఎవరి క్లాసులకు వారు వెళ్ళి కూర్చున్నారు.మేంనలుగురం ఒకే బెంచిలో కూర్చుంటాం ఎప్పుడూ.
ఈదినచర్య ఇలాగే సాగుతుంది రోజూ.కాకుంటేచిన్న చిన్న మార్పులతో.నేనెప్పుడూ క్లాసులో ఫస్టే.మా మిస్సులు నేనెలారాసినామార్కులు వేస్తారేమో! సింధుజ నాకంటే బాగా చదువుతుంది .కానీమార్కులే రావెందుకో.కాత్యా,దీపికలు చదువులో కొంచెం వీక్.స్కూలు ఐపోయిన తర్వాత మేమెప్పుడూ చదువు గురించి మాటాడుకొనేవారంకాదు.అంతా ఆటలే!అప్పుడప్పుడూ సినిమా డాన్సులు కూడా వేసేవాళ్ళం.
బిజీ బిజీగా క్షణం తీరిక లేకుండా సాగిపోతున్న నా బాల్యంలో ఇంత సంతోషం దాగి ఉందని నాకు అప్పుడు తెలీలేదు.అందరికీ ఇలాగే ఉంటుందనుకొన్నాను.కానీ కొందరి బాల్యం విషాదంగాకూడా ఉంటుందని నిశ్చల పరిచయమయ్యేవరకూ నాకు తెలీనే తెలీదు.
నిశ్చ్లల మాస్కూల్లో కొత్తగా చేరింది.మాక్లాసే! మొదటి రోజే మా గ్రూపులో చేరి పోయింది.తన పేరులాగే ఆ అమ్మాయి దేనికీ తొణకదు,
బెణకదు.చాలా సైలెంటుగా ఉండేది.మాగ్రూపులోని మిగతాముగ్గురికంటే నామనసుకు బాగా దగ్గరయ్యింది నిశ్చల.అలా కాకున్నా బాగుండేదని ఇప్పుడనిపిస్తూంది............

నేనెందుకిలా--1

2009-05-07T23:28:00.000-07:00

నేనెందుకిలా..1
----------------

అదిగో మృత్యువు చిన్న చిన్న గా నా దరి చేరుతూంది.క్రమంగా ఊపిరి అందటం మానేస్తూంది.ఆరు దిక్కుల మద్య నేనేకాకినై మాంసపు ముద్దలా మారిపోతున్నాను.నాలుగు దిక్కులూ ,ఆకాశం,భూమి అన్నీ దగ్గరకు చేరి నన్ను మధ్యలో నలిపి వేస్తున్నాయి.యింకెంతసేపు? కొన్ని క్షణాలు.అంతే! ఆ తర్వాత?
కొన్ని వందలమంది నా చుట్టూ చేరి దుఃఖిస్తూ ఉన్నారు.కొందరైతే గుండెలు బాదుకొంటున్నారు.ఇంత ప్రేమ,ఆప్యాయతలునామీద కురుస్తున్నా నాకు తృప్తిగా
లేదు.చివరి క్షణాల్లో ఉండవల్సిన మనశ్శాంతి నాకళ్ళకు కన్పించనంత దూరం వెళిపోయింది. అదిగో నా నిర్జీవమైన శరీరాన్ని తీసికెళ్ళటానికి రధంతయారౌతూ ఉంది.బాజా భజంత్రీలు వచ్చేశాయి. ఇక నేను మరణించడమేతరువాయి.ఈ హంగామా అంతా నాకు తెలుస్తూనేఉంది.చిన్నగా కళ్ళు తిప్పి నాచుట్టూ కూర్చుని గుండెలు బాదుకొంటూ ఏడుస్తున్న వాళ్ళను చూశాను.
ఏకధాటిగా కన్నీరు కారుస్తున్న వీరి గుండెల్లో తడి ఉందా? కళ్ళు కాలవలైనప్పుడు గుండె జలాశయం కావాలి కదా! ఎండిన గుండెలనుండీ కళ్ళల్లోకి నీరెలా వస్తుంది? ఆలోచిస్తున్నాను....
ఊపిరి తీసికోవటం క్షణ క్షణానికీ కష్టమౌతూంది.......ఈచివరిక్షణాల్లో నాకెందుకింత ఆవేదన........నేనెందుకిలా.....? నా ఆలోచనలు గతాన్ని త్రవ్వుకుంటూ వెళ్ళాయి........
******** ******** ********

నా పేరు బృందావని.ఆరోజు సోమవారం.ఆదివారమంతాఆటలతో అలసిన వొళ్ళు బడలికగా కళ్ళు భారంగా, బెడ్డుమీదనుంచీలేచేందుకు ఏమాత్రంసహకారంఅందించనంటున్నాయి.కుడివైపు బెడ్ మీద చూశాను .అన్నయ్య అప్పుడే లేచేసి నట్టున్నాడు.వాడికి పన్నెండేళ్ళ వయసు.ఎనిమిది చదువుతున్నాడు.ఎడమవైపు చూశాను.బెడ్డుమీద చెల్లిలేదు.ఏమిటీ? ఇదికూడా లేచేసిందా....ఆశ్చర్యంగా గోడ కున్న గడియారం వైఫు చూశాను.ఎనిమిదయ్యింది.అయ్యో!స్కూలుకెళ్ళాలిగదా!అమ్మ కూడాలేపలేదేమిటి చెప్మాఅనుకుంటూ ఒక్క ఉదుటునలేచాను.(సశేషం)

వీడుకోలు

2009-04-28T00:45:00.000-07:00

నేస్తమా నిన్నొదిలి వెళ్ళిపోతున్నాను
నీవెంత వేచినా మరలి రాలేను!

నామనసు గదులలో నీవె వున్నావు
జ్ఞాపకాల పొరలలో మిగిలిపొతావు
వీడుకోలు చెప్పను మనసు రాకున్నాది
కన్నీటితెర వెనుక నీ రూపు నిలిచింది!

కానీ,
నేస్తమా నిన్నొదిలి వెళ్ళిపోతున్నాను
నీవెంతవేచినా మరలిరాలేను!

గతమంత కొండగా నాముందునిలిచింది
ఒక్కొక్క జ్ఞాపకం నా గుండె పిండింధి
నాకాళ్ళబంధమై అడుగేయనీనంది!

అయినా,
నేస్తమానిన్నొదిలి వెళ్ళిపోతున్నాను
నీవెంతవేచినా మరలి రాలేను!

మధుర భావం-4

2009-04-19T05:36:00.000-07:00

పాడు వసంతం ,మళ్ళీ వచ్చింది!
కోయిల పాటల వసంతం,
మామిడిచిగురుల వసంతం
పచ్చని ఆకుల వసంతం,
వెన్నెల జల్లుల వసంతం
నీవిరహంలో గుబులును రేపేవసంతం
నీ ఙాపకాలను కెలికి వదిలే వసంతం
ప్రియా!నీకంటే ముందే..........
పాడు వసంతం ,మళ్ళీ వచ్చింది!